Besprekingen kortweg

1983 // J. LEE THOMPSON // US // POLITIETHRILLER

Bovengemiddeld Bronson-vehikel van J. Lee Thompson waarin Bronson als flik achter een seriemoordenaar zit. Het draait daarbij niet om diens mysterieuze identiteit – we krijgen ‘m bij de eerste moord al te zien – maar om het kat-en-muis spelletje dat erop volgt. Het zou geen Bronson-film zijn zonder de dubieuze rechtse boodschap die de film onderhands meegeeft. Dacht eerst dat de moordenaar gespeeld werd door dezelfde acteur als de killer uit Ferrara’s Fear City, maar dat bleek bij het erop naslaan van imdb niet het geval – doet er als gladde afgeborstelde creep alleszins aan denken. Markante scène is die waarin Bronson in de verhoringskamer staat te zwaaien met een soort van elektrische masturbatiepomp die hij in het huis van de verdachte vond – “What’s this for? For jacking off!” Het angstaanjagende geval lijkt er vooral op te wijzen dat de verdachte absoluut geen last heeft van castratievrees. 7/10

1967 // ROMOLO GUERRIERI // ITALIE // SPAGHETTI WESTERN

Gianni Garko als premiejager Django, die voor een bounty van minder dan 10.000 dollar z’n bed niet uitkomt. De bandiet Manuel maakt de streek onveilig, maar voelt zich voorlopig nog op z’n gemak in Django’s buurt, want z’n bounty ligt op 2.000 dollar. Als hij echter de dochter van een rijke man ontvoert, past die de extra dollars bij – en gaat Django achter ‘m aan… Helemaal geen bekende spaghetti – onterecht want het is een mooi geschoten film met een goed lopend en onconventioneel verhaaltje, waarbij me tussen Django en Manuel soms een vreemde homoseksuele spanning leek te bespeuren. Einde is heel sfeervol, in een spookstadje dat het onafwenbare lot van de bandiet bekrachtigt. 8/10

1965 // ELIO PETRI // ITALIE // SATIRE

Futuristische versie van The Most Dangerous Game in een uiterst stijlvol pop-art kleedje met Marcello Mastroianni en Ursula Andress in haar mooiste jaren. Lichtvoetig als hij lijkt, zitten er toch genoeg interessante ideëen in verwerkt, en sowieso toont hij in z’n toekomstvisie een boeiend tijdsbeeld van midden jaren zestig. Soms een beetje onevenwichtig – de openingsscènes laten nog veel actie vermoeden, maar eigenlijk is het een speelse satire die het vooral van z’n door jazzy deuntjes begeleide sfeer en stijl moet hebben. 8/10

2007 // MIKAEL HAFSTROM // US // HORROR

John Cusack in een behekste hotelkamer met een volslagen miscaste Samuel L. Jackson als hotelmanager. Een paar krachtige momenten, maar uiteindelijk heeft de film helemaal niks te zeggen. Als je meent symboliek en allegorieën terug te vinden in de weirde gebeurtenissen, slaat de film die hele opbouw weer stuk en hou je enkel nog de hallucinante beelden over. Aanvankelijk kon het me zeker boeien, maar na een tijd begon de nietszeggendheid me te vervelen. 6/10

1982 // ENZO G. CASTELLARI // ITALIE // POST-APOCALYPTIC

Men neme een kwart Escape from New York, een kwart The Warriors, lengt aan met plat water en krijgt deze Italiaanse Post-Apocalyptische onzin met bijrollen voor Fred Williamson en George Eastman. Hoofdrol wordt gespeeld door Metal-Jeanette Mark Gregory die erbij loopt als een opgeschoten kuiken en een ruige motard moet voorstellen – amusant. De rollerskatende, tapdansende bendes lijken soms zo uit een off-Broadway musical geplukt te zijn. Indrukwekkendste Special Effect is dat ze The Bronx helemaal naar Brooklyn verhuisd hebben, speciaal voor deze film! 6/10

1983 // SERGIO MARTINO // ITALIE // POST-APOCALYPTIC

Idioot plot (Escape from New York rip-off) en stupiede dialogen, maar best wel competent gemaakt – met zware budgettaire restricties weliswaar. Het is 2019 en de aarde is aan puin geschoten na een nucleaire oorlog. Michael Sopkiw kan in New York op zoek naar de laatste vruchtbare vrouw, om het voorbestaan van de menselijke klojo’s te verzekeren die de boel naar verdoemenis hebben geholpen. Maar in dat post-apocalyptisch New York zit ook George Eastman, en die noemt zichzelf Big Ape. Tegen ‘t einde begon m’n aandacht wat te verslappen, niet enkel door de repititiviteit maar waarschijnlijk vooral door de hoeveelheid alcohol die ik in preparatie had ingeslagen – heb me er eigenlijk wel mee geamuseerd, al is het niet het cheese-fest waaraan ik me verwachtte. 6/10

2007 // JUAN CARLOS FRESNADILLO // UK // HORROR // ZOMBIEFILM

Indertijd was ik niet zo enthousiast over Danny Boyle’s 28 Days Later, maar van dit vervolg heb ik volop genoten. Camerawerk is hyperchaotisch tijdens actiescenes, net als de montage – waar zo’n stijl me meestal niet ligt, stoorde ik me er hier vreemd genoeg niet aan, vond het wel wat hebben in z’n intensiteit. Veel onwaarschijnlijke plotwendingen maar bij een genrefilm mag dat geen probleem zijn. Gelukkig heeft de film niet diezelfde lelijke digitale look als 28 Days, is stukken mooier gefotografeerd. Ergens tegen ‘t eind meende ik een knipoog te zien naar Lenzi’s Nightmare City (!) Rennende zombies? Best thing since sliced brains. 8/10

1974 // CHANG CHEH // HONG KONG // SHAW BROTHERS // MARTIAL ARTS

Een paar jaar voor Chang Cheh’s Shaolin Temple gemaakt – wat een beetje een prequel van deze film is. De Shaolin tempel brandt en ligt bezaaid met lijken. Vijf leerlingen konden ontsnappen aan de Manchu en zoeken in het Chinese binnenland steun bij de rebellen. Sterke cast – met de heilige Shaw-drievuldigheid van Ti Lung, Alexander Fu Sheng en David Chiang als drie van de helden, Leung Kar Yan als één van de booswichten en een kleine maar krachtige bijrol voor Gordon Liu. Degelijk gemaakt, de flashbacks in zwart-wit zijn een leuke toets. Nadruk ligt heel sterk op martial arts – verhaaltje is uiterst simpel en kon me nauwelijks boeien. Ook de karakters krijgen amper diepgang. Veeleer een film voor de “Your mantis fist is no match for my eagle claw”-crowd. 5/10

1969 // JESS FRANCO // SPANJE,DUITSLAND // WOMEN-IN-PRISON

Zorgvuldig gemaquilleerde dames achter tralies – bewaakt door madammen met een gat als een bestelwagen. Jess Franco en een WIP-flick zou een hoop getiet moeten opleveren, maar daar wordt hier toch niet meteen mee uitgepakt. Begon me zorgen te maken tot ze bij de twintigste minuut tevoorschijn kwamen, maar bleef toch ongewoon tam allemaal. Misschien de mooist geschoten Women in Prison-flick die ik tot hiertoe zag en met een prima soundtrack, maar de sleaze die ‘t zo’n leuk genre maakt ontbrak dus wel. Franco-moment van de film is Maria Rohm’s weirde flashback scene – schone madam trouwens. Ook plezant was Mercedes McCambridge die als de sadistische gevangenisbewaarster met veel overgave de autoritaire zelfingenomen bitch speelde. 7/10