cultfilms en kutfilms - dvd-besprekingen boven, onder en tussen de mainstream

Location, location, location !

Met de gigantische hoeveelheid films die gemaakt werd in de hoogdagen van de Europese
genrecinema, is het wellicht niet verwonderlijk dat men weleens gebruik maakte van dezelfde locaties.

Een paar voorbeeldjes :

Torso (1973)

The Boss (1973)

Waar even voordien Tina Aumont nog aan de telefoon hing, staat even later Henry Silva
met nauwelijks ingehouden woede te vragen wat er met z'n olifant gebeurd is.

The Strange Vice of Mrs. Wardh (1971)

The Red Queen Kills Seven Times (1972)

Iedereen staat er maar onwennig bij - als behangpapier werkt dit nu eenmaal niet relaxerend.
Sybil Danning lijkt wat beduusd te kijken waar al die flessen met sterke drank naartoe zijn.
Trouwens - niet alleen de intens lelijke zetel mag in beide films een bijrolletje spelen, ook
dat kleine krukje linksachter duikt tweemaal op in z'n geniepige spuuglelijkheid.

The Strange Vice of Mrs. Wardh (1971)

The Red Queen Kills Seven Times (1972)

Persoonlijk zou ik m'n lakens nooit meer verversen, moest Edwige Fenech erin gelegen hebben, maar dat is
hier blijkbaar wel gebeurd. Vreemd genoeg lijken haar foto's er nog steeds rond te slingeren, want ook
Ugo Pagliai vist er eentje tevoorschijn.

Cannibal Ferox (1981)

The New York Ripper (1982)

Begin jaren tachtig moet er in New York een politiekantoor leeg gestaan hebben, waar men gretig
gebruik van maakte. Jammer genoeg vond ik geen moment waarop vanuit dezelfde hoek gefilmd werd,
maar als je de gang achterin het plaatje van Cannibal Ferox vergelijkt met die uit The New York Ripper
gaat het onmiskenbaar om dezelfde lokatie. Alsof die pistachegroene muren nog niet voldoende
bewijsmateriaal waren.

Zombie (1979)

Zombie Holocaust (1980)

Zombie Holocaust ging niet enkel Ian McCulloch halen bij z'n illustere voorganger Zombie, ook
het kerkje mag tot tweemaal toe dienst doen, en een laagje verf weet dat niet te verbergen.
Meer nog - het brandt in de finale van beide films tot tegen de grond af !

Companeros (1970)

Tombs of the Blind Dead (1971)

Vermits er bij spaghetti westerns steeds opnieuw gebruik gemaakt werd van dezelfde sets, weliswaar met
hier en daar een tot hotel vertimmerde saloon, zou een locatievergelijking in het genre een straatje
zonder einde worden. Leuk aan deze locatie in Companeros is dat ze ook in een Spaanse
zombiefilm als Tombs of the Blind Dead opdook.

Companeros (1970)

Werewolf Shadow (1971)

Zei ik daar "zombies" ? In nog een andere Spaanse produktie - Werewolf Shadow - kan je Paul Naschy
met hardnekkige haargroei en rood-schuimende lippen in diezelfde ruïnes vampieren te lijf zien gaan.