review door wim c.

Exorcist II: The Heretic

Film Review    

Legendarisch om al de verkeerde redenen, was Exorcist II: The Heretic indertijd de duurste film die Warner Brothers ooit produceerde, maar ook zowat de grootste flop van de jaren zeventig. Opvolger van de gigantisch succesvolle eerste film en een groots opgezet spektakel, werd hij door het publiek letterlijk van het scherm gelachen. Vooral door de kompleet idiote dialogen - het lijkt haast alsof Richard Burton de uiteindelijke prijs van zijn jarenlange alcoholmisbruik moet betalen met z'n voortdurende delirische gezwans over de vleugels van demonen, hoe ze hem raakten, hoe hij erop vliegt. De demoon "Pazuzu" waar hij het alsmaar over heeft lijkt eerder een obscure cocktail met rum, gin, triple sec en een schijfje limoen te zijn. "Pazuzu, king of the evil spirits of the air, help me to find Kokumo!" Kokumo? Waarschijnlijk een merk van pijnstiller.

Linda Blair is ondertussen achttien, waar we meteen op gewezen worden in haar eerste scène waarin ze b.h.-loos staat te tapdansen. Haar acteertalent is jammer genoeg blijven steken op haar dertiende. Bijzonder lachwekkend is de scène waarin ze als een mollige Jomanda een autistisch meisje geneest door haar argeloos te vragen hoe 't met haar is. "I'm...autistic...I...cannot...talk". Op andere momenten toont ze een verbluffend talent voor subtiel acteren, zoals wanneer er een auto met een luide klap crasht in haar voortuin en ze nauwelijks met de ogen knippert.

Het scenario lijkt geschreven voor en door recreatieve druggebruikers. Zit Richard Burton niet met een rubberen band om z'n hoofd in flikkerende halogeenspotjes te staren om zo op paranormale wijze in Blair's lege hoofd rond te ijlen - op zoek naar drank waarschijnlijk - krijgen we gigantische close-ups te zien van vliegende sprinkhanen en verwrongen beelden van Afrikaanse landschappen. Dit is de sterkte van de film. Het verhaal mag dan te belachelijk voor woorden zijn - gecombineerd met de hallucinante fragmenten wérkt het ergens wel. Het onzinnige gebazel van de hoofdfiguren en het rammelende verhaaltje krijgen een soort irreëele kracht, en alles lijkt zich haast in een bizar parallel universum af te spelen, bevolkt door overacterende medemensen met een slecht script in handen. Mooi zijn ook de scènes van een helemaal in 't wit geklede Linda Blair, waarin ze wezenloos loopt te slaapwandelen - wat haar goed afgaat - op het dak van een appartementsgebouw, temidden glanzende metalen objecten en wegfladderende witte duiven.

Toen de film een reusachtige flop bleek, was het regisseur John Boorman (Point Blank, Deliverance) die de kop van jut werd. Nochtans weet hij met enkele prachtige sets en weirde visuele kunstjes nog wat leuks te maken van het belabberde script, waar Warner indertijd nota bene zélf mee afgedragen kwam. Het grootste probleem was waarschijnlijk dat men het publiek niet gaf waar het zich aan verwachtte - voor erwtensoep kotsende La Tourette-meisjes is er geen plaats in deze trippy mystieke waanzin. Exorcist II: The Heretic is een mislukte film, die door z'n onzinnigheid, povere dialogen en de domme kop van Blair vaak op de lachspieren werkt, maar die er evengoed in slaagt met enkele fantastische visuele creaties en Ennio Morricone's bezwerende muziek de kijker te fascineren en te boeien, al is het misschien niet altijd om de verhoopte redenen.

Disc Review    

Al een oude uitgave van Warner en vrij redelijk - de transfer is wat te soft en het contrast mocht wat sterker, maar al bij al doet hij goed z'n dienst. Geluid is in originele mono, en - dit overkomt me niet vaak - kon naar m'n gevoel wel een remix naar 5.1 gebruiken om de soundtrack van Morricone beter tot z'n recht te laten komen.

Als extra kan je naar de alternatieve openingsscène kijken. Boorman stak die in mekaar om de film makkelijker begrijpbaar te maken, al slaagt hij er misschien in net het tegenovergestelde te bereiken. Ook de trailer en teaser staan erop - de hysterische trailer is fantastisch en weet de film op anderhalve minuut tijd in z'n totaliteit te vertellen terwijl Morricone je om de oren beukt.

28 mei 2007

Screenshots