review door wim c.

My Dear Killer

Film Review    

Naast een ondiepe poel geeft een nette zakenman aanwijzingen aan de knalgele baggerkraan die achter 'm staat te ronken. "Iets meer naar links, iets meer naar rechts !" Maar de machinist van de kraan volgt zo z'n eigen aanwijzingen. "Hier lijkt 't me de juiste plek - bagger maar!" Pardoes valt de geopende grijper op de man z'n hoofd, klemt zich samen om z'n hals en trekt 'm een paar meter de lucht in. Hij spartelt nog wat met z'n benen, zet z'n handen rond z'n nek en dan *snap!* valt z'n lichaam naar beneden en rolt z'n hoofd erachteraan.

In deze giallo wordt gladjanus George Hilton voor een keertje niet opgevoerd als hoofdverdachte nummer één, want hij speelt de politieinspecteur die zich met de moord bezig houdt. Alhoewel - met die giallo's weet je nooit. Zou hier natuurlijk om een schizofrene politieinspecteur kunnen gaan die zonder het te beseffen z'n eigen moorden onderzoekt. Wie weet. Alleszins - Hilton ziet er netjes uit, hij draagt voor de gelegenheid een zorgvuldig onderhouden snor en heeft een handvol watten achter z'n kaken gepropt. Op 't werk trekt hij aan de broekspijpen van verhangen lijken, terwijl hij thuis aan de snor getrokken wordt door een gefrustreerde echtgenote die een kind met 'm wil, maar in bed enkel een kille overwerkte flik vindt.

Z'n onderzoek leidt naar kinderlijkjes, geamputeerde handen, cirkelzaag-moorden, familievetes, pedofiele kunstenaars, zwakzinnige schooiers en ambitieuze zakenlui. Als begeleiding klinken de typische "lalala" giallo-melodietjes van Morricone en de film krijgt een ontknoping die zó uit een Hercule Poirot-aflevering zou kunnen komen - in een grote huiskamer waar Hilton alle verdachten heeft samengeroepen, overloopt hij ijsberend het onderzoek terwijl de camera iedereen om de beurt met verschrikte ogen in de kijker zet.

My Dear Killer werd geregisseerd door Tonino Valerii, die z'n carrière begon als regie-assistent van Sergio Leone bij diens eerste twee Dollar-films. Later maakte hij zelf een stel spaghetti-klassiekers met Day of Anger en het overbekende My Name is Nobody. Dit is zowat z'n enige niet-western uit die periode. Als giallo toont de film weinig visuele flair - tijdsdruk zorgde voor een paar slordige camerabewegingen en lelijke belichting. Het ingewikkelde en met plotgaten bezaaide verhaal wordt nogal verwarrend verteld met teveel personages die je als kijker maar moeilijk kan plaatsen. Echt boeiend wordt het niet en de flauwe romantische subplot over Hilton's echtelijke problemen weet niet te overtuigen. Voor één van de moorden haalt men een cirkelzaag boven om een vrouw in nachtjapon mee open te rijten, en dat zie je natuurlijk niet elke dag. Leuk is dat het slachtoffer eerst wordt getoond terwijl ze naar een televisie-uitzending van Django zit te kijken en die daarna omschrijft als "weer zo'n verschrikkelijke western". Natuurlijk ligt ze een paar minuten later dan ook met doffe ogen in een plas bloed.

De mooie muziek van Morricone kan zich makkelijk meten met z'n andere giallo-werk en in het laatste halfuur voert Valerii het tempo eindelijk op en wordt het even spannend met suspensevol gebruik van cross-cutting. Maar ondanks alle snorrende cirkelzagen en ronkende baggermachines is 't eigenlijk maar saaie kost die vooral het trage politieonderzoek van droogkloot George Hilton volgt. Toch interessant voor genre-completisten.

Disc Review    

Zwakke en erg onscherpe transfer van Shriekshow - PAL-NTSC interlacing en veel te donker met onnatuurlijke kleuren waar steeds een ziekelijke groene schijn over hangt. Beschadigingen vallen niet vaak op, al zit er een joekel van een blauwe filmsplice tussen die je even doet opschrikken. Geluid klinkt okee, maar de Engelstalige stemacteurs leveren soms ondermaats werk. Als extra krijg je een kort maar interessant interview met Tonino Valerii en George Hilton te zien en een stel trailers van andere Shriekshow giallo-uitgaves.

24 mei 2007

Screenshots