review door wim c.

Two-Lane Blacktop

Film Review    

Twee jaar nadat Peter Fonda en Dennis Hopper in Easy Rider met de motor door de Great American Outback sjeesden, zette regisseur Monte Hellman twee jongelui in een opgevoerde ouwe Chevy '55 en asfalteerde de baan die hij eerder met z'n existentiële westerns al volgde. De twee worden in de begintitels slechts The Driver (singer-songwriter James Taylor) en The Mechanic (Beach Boy Dennis Wilson) genoemd - meteen zet Hellman z'n typische minimalistische toon.

Het sjofele tweetal volgt de befaamde Route 66, oostwaarts vanuit Californië, richting Washington DC. Onderweg pikken ze een grietje op (Laurie Bird uit Cockfighter) die ze toelaten tussen het gereedschap op de achterbank te liggen, terwijl ze 't op de voorbank over carburatoren en cylinders hebben. De auto vormt hun leven, hun passie en hun bron van inkomsten. De gammele bak verbergt een opgevoerde motor, en door onderweg weddenschappen af te sluiten en te racen tegen andere gepimpte bolides komt er net genoeg geld in het laatje om van dag op dag verder te trekken. Dan ontmoeten ze Warren Oates, die een midlife-crisis probeert te overkomen met een knalgele Pontiac GTO onder z'n gat. Vooraleer hij het goed beseft hebben de jongens 'm zover gekregen tegen mekaar te racen met als finish Washington DC. Inzet? De winnaar krijgt beide auto's.

Gaandeweg vervormt de wedstrijd echter tot een karakterstudie, het viertal wordt tegen mekaar uitgespeeld. De twee jongens met slechts één passie - onderweg zijn met hun snelheidsmonster. Oates die denkt een tweede jeugd te kunnen vinden dankzij z'n sportwagen, maar elke passie in z'n leven mist en maar wat aanmoddert, lifters oppikt waaraan hij elke keer een ander ter plekke gefantaseerd levensverhaal vertelt. Of toch niet? Eénmaal lijkt hij zich te openen voor Taylor, die z'n relaas echter afbreekt omdat het hem geen moer interesseert. Daartussen loopt het jonge grietje verloren. Ze krijgt nauwelijks aandacht van de twee, al trekken ze haar beurtelings wel 'ns het bed in. Ondanks de pogingen die ze onderneemt erkenning te krijgen, botst ze steeds maar weer op een muur, enkel halfhartige en vage beloftes over Atlantische stranden kunnen ervan af, terwijl de jongens in hun hoofd vooral aan cylinderinhoud en brandstofpompen denken. Romantiek beperkt zich tot een allegorisch verhaaltje over chicades, insecten die om de zeven jaar uit de grond gekropen komen om te paren, eitjes te leggen en vervolgens te sterven. Echte ladykillers zijn het, de twee. Maar Oates koestert een stille bewondering voor hun jeugdige passionele kracht en tracht die via nabootsing en grootspraak ook te vinden, via het meisje, via z'n wagen. Maar hij is te oud, en kan dat beter onder ogen zien.

Two-Lane Blacktop is een trage maar krachtige roadmovie, een film die de kijker ruimte geeft om zelf de gaten in te vullen, maar ondertussen ook feilloos en met minimale middelen precies datgene vertelt waarmee je die leemtes naar voldoening kàn invullen. De stijl is rauw en realistisch, Hellman gebruikt enkel natuurlijke lichtbronnen en laat sommige dialogen haast onverstaanbaar. Ondanks hun onprofessionele achtergrond brengen de jonge acteurs een prima prestatie, met klassebak Warren Oates in één van de sterkste rollen uit z'n carrière, en dat zegt heel wat.

Disc Review    

Jarenlang niet meer te verkrijgen op dvd - de oude Anchor Bay-uitgave wordt voor ontzettend veel geld aangeboden op de veilingsites - krijgt deze cult-klassieker eindelijk een nieuwe uitgave, en dan nog wel op het Nederlandse Maelstrom-label. De transfer is prima, en zou wel eens gehaald kunnen zijn van de oude Anchor Bay want toont de kwaliteit die je daarvan zou kunnen verwachten. Zuiver met behoud van filmkorrel, zonder opvallende digitale foutjes - edge-enhancement is in heel lichte vorm aanwezig. Kleuren zijn wat flets en scherpte is niet optimaal, maar dat ligt aan de indertijd gebruikte filmstock en kan niet als aanmerking op de dvd-uitgave gelden. Een goede weergave van het oorspronkelijke materiaal. Er rekening mee houdend dat Hellman geen bijkomende belichting voorzag bij de nachtelijke scènes zijn die vanzelfsprekend erg donker, maar dat was een stylistische keuze.

Geluid geeft evenzeer foutloos het originele audiospoor weer, met al diens beperkingen. Gelukkig is er op deze uitgave ondertiteling voorzien, kan me voorstellen dat de soms moeilijk verstaanbare maar natuurlijke geluidsmix soms frustrerend werkte bij de Amerikaanse uitgave waarop ondertiteling ontbrak. Extra's staan er jammer genoeg niet op, enkel een galerijtje met promotiemateriaal voor andere Maelstrom-uitgaves.

14 mei 2007

Screenshots