review door wim c.

Behind Convent Walls

Film Review    

Een Italiaans nonnenklooster waar het frivole leven soms op een uit de hand gelopen zomerkamp lijkt. Bij de jonge nonnen spelen de hormonen op en de hardvochtige moeder overste doet haar uiterste best om de meisjes in het gareel te houden. De dienstbode komt wekelijks op bezoek met een kruiwagen vol boodschappen en krijgt dan oogkleppen opgezet als die van een paard zodat hij zich niet het hoofd op hol laat brengen door al die jonge meiden. Maar dat mag niet baten, want 's nachts schuift een opgewonden non het slot van de voordeur en laat hem zo weer binnenglippen op meer dan één wijze.

Gelukkig kunnen de meisjes bij gebrek aan de dienstbode ook steeds soelaas vinden in elkaars lichaamsplooien. Eentje heeft ook nog een lucratief handeltje opgezet in eigengemaakte pornografische tekeningen die ze graag van de hand doet in ruil voor een pot honing die ze daarna gulzig met haar vingers leegsnoept. Een ander blijkt vaardig in houtwerk en kerft geduldig dildo's van stukken brandhout. Dat zorgt voor een wel erg bijzondere scene als ze via de honingpot-non een mooi portretje van Jezus op de kop kan tikken, die op het uiteinde van de dildo kleeft en zich ermee masturbeert terwijl ze Jezus aanroept om haar ziel te penetreren in al zijn gratie.

Zo zit de film vol scenes die het katholicisme bespotten en beschimpen. De nonnen lijken heel gezonde levenslustige meisjes terwijl de moeder overste met haar harde wetten en discipline alleen onderdrukking te bieden heeft. Goedkeuring toont ze enkel voor de masochistische non die aan stigmata-waan lijdt. Het enige naar religie ruikende moment krijgen we als diezelfde non even later zich dan toch laat bestijgen door een viriele jongeman en haar orgastische genotskreten ten hemel slaakt, begeleid door een dreunend kerkorgel. Voor het klooster eindigt alles echter in tragedie en tranen met als katholieke oplossing een schijnheilig voornemen om gans de trieste affaire simpelweg dood te zwijgen.

Nunsploitation van Walerian Borowczyk (La Bête, Immoral Tales) vol kleine details en mooie, lumineuze beelden geschoten door niemand minder dan Luciano Tovoli (Suspiria, Tenebrae). Borowczyk amuseert zich blijkbaar rot met het genre, laat vaak ruimte voor speelse improvisatie en we krijgen een stel uitzinnige maar ook best poëtische momenten te zien.

Disc Review    

De anamorfe transfer is een beetje ge-windowboxed en heeft een ratio van ongeveer 1.78:1. Er zijn wat vuiltjes te zien en het beeld heeft een vrij zware digitale filter over zich heen gekregen wat resulteert in edge-enhancement en verlies aan detail. Ook vertoont de transfer kuren ergens halverwege en draait het beeld plots weg, maar dat duurt maar heel even. Al bij al mag je bij zo'n obscure film echt niet moeilijk doen over deze uiteindelijk meer dan behoorlijke transfer - de film staat er trouwens uncut op. De Engelse dub is in originele mono en klinkt nogal dof. Als extra krijgen we een featurette van tien minuten met interviews van Borowczyk-kenners Daniel Bird, Marc Morris en Sam Dunn en een fotogalerij.

Screenshots