review door wim c.

The Cop in Blue Jeans

(Squadra antiscippo)

Film Review    

Vroege jaren zeventig ruilden tal van voormalige spaghetti western-helden hun paarden in voor motorfietsen en Alfa Romeo's - de 'poliziescho' was geboren. Een rauw filmgenre dat vaak rond dezelfde wraakthema's draaide maar ze verplaatste naar het brute stedelijke misdaadmilieu, en daar had het sukses van Amerikaanse produkties als Dirty Harry, The French Connection, Serpico en Death Wish niet weinig mee te maken. Door de corruptie en onmacht van het vierkant draaiende Italiaanse rechtssysteem van de jaren zeventig sprak het genre meteen tot de verbeelding van het Italiaanse publiek met z'n no-nonsense flikken die een eenmansbrigade vormen op zoek naar gerechtigheid, wars van alle politieke spelletjes in het corrupte politie-apparaat.

In The Cop in Blue Jeans speelt Tomas Milian de rol van Nico Giraldi - een voormalig straatboefje dat op het rechte pad kwam en nu als undercover-agent bij de Romeinse politie werkt. De laconieke Giraldi loopt rond in sjofele jeans en draagt voortdurend de meest waanzinnige hoofddeksels - ongetwijfeld om te verbergen dat ijdeltuit Milian in de loop van de jaren zeventig z'n haar begon te verliezen want hij draagt z'n muts zelfs in bed! Om een einde te stellen aan een plaag van diefstallen gaat hij op zoek naar de helers bij wie de dieven het gestolen goed komen ruilen voor geld. Ondertussen worden links en rechts kleine criminelen vermoord in opdracht van een mysterieuze Amerikaanse zakenman (Jack Palance) wiens aktentas vol zwart geld hem afhandig gemaakt werd door een stel overvallers op een motorfiets.

Het beste wat het genre te bieden heeft is de film zeker niet, maar hij is wel entertainend met lekkere muziekjes en opwindende chase-scenes - eentje ziet een stel boeven tot aan de deur van hun appartement op de zesde verdieping achtervolgd worden. Met een motorfiets! Tomas Milian is fantastisch in een rol die hem op het lijf geschreven lijkt en roept vaak herinneringen op aan de 'Rambo' die hij eerder neerzette in de middelmatige Lenzi-film Syndicate Sadists. Een paar amusante vechtscènes, met Milian die ter plekke een soort van kungfu lijkt uit te vinden en uitpakt met de mij onbekende losweg-door-de-muur-stijl want tot tweemaal toe mept hij z'n tegenstander tegen een muur die daarna doodgewoon in mekaar stort.

Waanzinnig is ook de scène in de discotheek, waar Milian z'n meest funky danspasjes opvoert samen met z'n kersvers liefje. Plotseling begint hij haar op het midden van de dansvloer zonder enige reden af te rossen. Het arme meisje kijkt erg beduusd, maar tussen twee slagen door vindt hij de tijd om haar toe te fluisteren dat hij later alles wel zal uitleggen. Dan pakt hij haar portefeuille af, roept luidkeels door de zaak dat ze een luie hoer is en werkt haar hardhandig naar buiten. Blijkt dat hij de informant aan de bar wilde laten geloven met een ruige pooier te maken te hebben om zo informatie los te peuteren. Z'n vriendin begrijpt alles achteraf natuurlijk meteen. Die Tomas toch. Wat een schavuit. Die informant is trouwens een wel erg nadrukkelijk homoseksuele karikatuur die voortdurend met z'n handjes wappert en probeert zwoel te kijken terwijl hij giechelend door Milian's borsthaar speelt. Onvergetelijke scène.

The Cop in Blue Jeans was een grote hit in Italië en regisseur Bruno Corbucci (broer van Sergio) zou samen met Milian nog 11 films draaien rond hetzelfde flamboyante Nico Giraldi-figuur. De krachtige energie waarmee de film opent kan echter niet helemaal volgehouden worden waardoor het voelt alsof hij halverwege wat in mekaar zakt, maar de driedubbele finale maakt veel goed en de laatste momenten toveren een grijns op het gezicht.

Disc Review    

De transfer is haarscherp met behoud van mooie filmkorrel en enkel in de eerste minuut vallen beschadigingen op, daarna merk je er nauwelijks wat van. Af en toe zie je heel lichte edge-enhancement, maar verder valt er weinig te klagen - opmerkelijk goeie transfer. Het doosje vermeldt 1.66:1 als beeldformaat, maar het blijkt om een 1.85:1 transfer te gaan. Nergens valt enige cropping op, dus ik veronderstel dat het dan ook om het originele beeldformaat gaat.

Het geluid staat erop in 't Italiaans, Engels, Frans en Duits. Er is jammer genoeg geen ondertiteling voorzien maar gelukkig is de kwaliteit van de Engelse dub wel okee. De stemacteur die instaat voor Tomas Milian is vrij goed gekozen en weet een laconiek toontje in de stem te leggen zonder te zeer te overdrijven. De technische kwaliteit van de Engelse track is wel minder met veel ruis en af en toe wat audio-pops, het Italiaanse spoor klinkt veel beter. De extra's zijn in het Italiaans zonder ondertiteling en omvatten een recent-gemaakte featurette over de film en de trailer.

Screenshots