review door wim c.

Death Laid an Egg

Film Review    

Is dit een giallo? Na een psychedelisch aandoende intro vol gigantische pulserende embryo's krijgen we alleszins wat fetisjistische beelden van zwarte lederen handschoenen en onbloot staal te zien. We zien een moord. Of toch niet? Vijf minuten later lijkt het alsof we naar een Godard-film kijken met snelle jump cuts en pop art-beelden. De personages voeren bevreemdende dialogen temidden modernistische architectuur met op de achtergrond uitzinnige avant-garde geluiden. What the?

Marco (Jean-Louis Trintignant) en z'n echtgenote Anna (Gina Lollobrigida) beheren samen een industriële kippenkwekerij. Door automatisering hebben ze het voltallige personeel kunnen ontslaan en runnen ze de zaak met z'n tweetjes. Kippeneieren, dat is alles wat er geproduceerd wordt in hun liefde- en kinderloze huwelijk. De mooie Gabriella (Ewa Aulin), het inwonende nichtje van Anna, verzorgt het secretariaatswerk en doet dat vooral door aan het zwembad te liggen in veel te kleine bikini's. Marco speelt graag met Gabriella's haar en kijkt te diep in haar ogen. Ze smeden een komplot. Anna moet weg. Dood.

Maar er is meer gaande. Sado-masochistische spelletjes. Anonieme brieven. Bizarre experimenten met een nieuw ras kippen zonder kop of vleugels (!) En wie is die gladjanus die een nationale campagne ter promotie van de kip wil voeren? Waar heb ik het over?

Uitermate bizarre giallo. Net zoals met z'n surreële spaghetti western Django Kill! maakt regisseur Giulio Questi hier een film die min of meer aan de vereisten van het genre beantwoordt maar zich in een soort parallel universum lijkt af te spelen. Een echte giallo kan je 't dus niet noemen - de film heeft een eigenzinnig tempo en appelleert veeleer aan de anti-bourgeoisie gevoelens van de late jaren zestig met het paranoide verhaaltje vol samenzweringen slechts als onderliggend kader. Questi drijft de spot met de burgerlijke moraal. De reclamewereld die tot overconsumptie wil aanzetten maakt hij belachelijk. Als uitschieter voert hij dan nog de beruchte kippen zonder kop op, misbaksels die ontwikkeld worden om de produktie te maximaliseren. De beelden zijn vaak erg mooi geschoten en zorgen bekwaam voor een extra beklemmende sfeer door de krappe en benauwde composities. Ondertussen klinken voordurend die bizarre atonale muziekjes op de achtergrond, en na een tijdje worden die behoorlijk irritant. Pas als op het einde alle kaarten op tafel liggen raakt alles in een plotse stroomversnelling en zorgt de film voor opwinding met een giallo-smaakje.

Death laid an Egg is een kompleet unieke film, niet volledig geslaagd maar zeker interessant en hij leent zich makkelijk tot meerdere kijkbeurten. Natuurlijk was er in 1968 nauwelijks sprake van een volwaardig giallo-genre, maar giallo-fans moeten zich niet verwachten aan een zoveelste genrefilm want hij past amper in het vakje.

Disc Review    

De film is enkel te verkrijgen als dure Japanse uitgave. Jammer genoeg is de kwaliteit niet evenredig aan de prijs, want de transfer is ondermaats. Op een gemiddeld televisiescherm zal hij nog behoorlijk ogen, maar ga je groter dan word je geconfronteerd met storende fouten door de PAL-NTSC interlacing en met onstabiele kleurvlakken door overmatige digitale correctie. De transfer staat er niet-anamorf op maar ziet er voldoende scherp uit en de kleurweergave is goed met mooi diep zwart.

Geluid is okee, al hoor je voortdurend een lichte ruis en hier en daar wat gekraak. De Italiaanse en Engelse audiosporen staan er alletwee op, maar ondertiteling is enkel voorzien in het Japans. Als extra krijgen we een paar pagina's in 't Japans met info over de regisseur en cast, een kleine galerij met promotiemateriaal en de trailer die frustrerend genoeg een veel betere beeldkwaliteit heeft dan de film. De menu's zijn wel erg mooi en smaakvol, maar ja.

Screenshots