review door wim c.

Death Sentence

Film Review    

Twee mannen lopen onder de blakende zon door de woestijn, de ene wat moeizamer dan de andere. Korsten op hun gesprongen lippen en het gezicht verbrand. De tweede man (Robin Clarke) achtervolgt de eerste vanop een afstand en roept er soms plagend naar als hij van z'n waterzak drinkt, want de ander (Richard Conte) heeft geen water bij. Clarke neemt zijn tijd - als een kat die met haar prooi speelt. Een flashback maakt duidelijk waarom. Conte is één van vier mannen die verantwoordelijk zijn voor de dood van Clarke's broer. Met het broeierige wraakthema bevinden we ons duidelijk in het met spaghettisaus overgoten wilde westen.

Death Sentence werd geregisseerd door Mario Lanfranchi. Een intellectueel, een man die vooral bekend was om zijn operabewerkingen voor de Italiaanse televisie. Het script schreef hij zelf, en producenten waar hij het projekt met zichzelf als regisseur aan voorstelde reageerden argwanend, want ze achtten Lanfranchi niet in staat een film te maken in een populistisch genre als de Italiaanse western. Via een omweg waarin z'n achtergrond verzwegen werd, raakte het projekt toch van de grond.

Is het dan zo'n ongewone western geworden ? Alleszins niet door het klassieke wraakthema, want het verhaal ontvouwt zich heel rechttoe rechtaan. Vooral door de eigenaardige keuze om relaxte jazz op de soundtrack te plaatsen valt de film uit de toon, en mist de opzwepende ritmes en zangkoortjes die zo kenmerkend zijn voor het genre. De film is nogal afstandelijk, het afgeborstelde hoofdpersonage lijkt net uit een kapsalon gewandeld te komen, opent zich geen moment voor het publiek en toont nauwelijks emotie. Zo'n mysterieuze hoofdfiguur lijkt me beter te werken als er een fikse stoppelbaard op staat. Weinig orthodox is dat halverwege de film een pistoolduel vervangen wordt door een pokerspel, kompleet met de ogen van de twee spelers als schermvullende close-ups. Deze scène - het zijn er zelfs twee - duurt echter veel te lang en is weinig spannend door haar gebrek aan dynamiek.

Het hoofdpersonage mag dan maar saai zijn - hetzelfde kan zeker niet gezegd worden van enkele bijrollen. Adolfo Celi lijkt haast uit Night of the Hunter te komen gewandeld. Hij speelt een bandiet die zich als priester kleedt en zich bij zijn misdaden beroept op de wil van god. Ook de manier waarop Clarke uiteindelijk met hem afrekent is ongewoon en een krachtig dramatisch beeld. Nog veel ongewoner is Tomas Milian die tegen het einde van de film plots opduikt en meteen de show steelt als een psychotische albino. Milian is op z'n over-acting best en ziet er fantastisch uit, ogen knipperend in de zon met een spierwitte pruik en geverfde wenkbrauwen.

Technisch valt er niets aan te merken op de film. Prima geschoten door Antonio Secchi (The Hills run Red, A Bullet for the General). Alles blijft wel te vlak en afstandelijk - het duurt eigenlijk totdat Milian opduikt vooraleer er wat leven in de brouwerij komt. Vooral door de eigenzinnige muziekkeuze is Death Sentence een beetje een ongewone spaghetti western, en daardoor best wel interessant.

Disc Review    

Het Duitse Koch Media staat al enkele jaren garant voor uitstekende uitgaves van spaghetti westerns. Zo ook hier. Een voortreffelijke transfer, nergens valt enig digitaal foutje te bespeuren. Er zijn vaak kleine vuiltjes te zien, maar waar andere firma's die bij het digitalisatieproces wegfilteren, ten koste van detail, is hier het beeld mooi scherp. Er is trouwens nooit sprake van overdadige beschadiging, het blijft beperkt tot minieme vlekjes waar geen mens over kan vallen. Het beeld heeft een sterke bruine tint, maar om de één of andere reden is dit het geval bij alle spaghetti-titels van Koch Media.

De film krijgt op deze Duitse versie de titel 'Django - Unbarmherzig wie die Sonne' mee. Het is daarmee één van de vele spaghetti westerns die door buitenlandse verdelers een nieuwe titel kregen om zo op de kar van Franco Nero's populaire Django-figuur te springen. De Engelse ondertiteling is een vertaling van het Duitse audiospoor. Het hoofdpersonage wordt hier steevast Django genoemd, terwijl hij op het Italiaanse geluidsspoor als Cash wordt aangesproken. Er vallen nog wat kleine verschillen op tussen de Engelse ondertiteling en het Italiaanse spoor, zo verschijnen er af en toe wat zinnen terwijl niemand wat zegt. Dit beperkt zich vooral tot het begin van de film, waarschijnlijk zaten de Duitse dubbers toen nog vol ijver. Je moet er even aan wennen, maar na een tijdje stoort het niet meer. De ondertiteling bevat een klein aantal spelfoutjes en op beide geluidssporen kan je wat lichte ruis horen. Bij de Duitse release lijkt de film indertijd ingekort uitgebracht te zijn, want af en toe schakelt de Duitse dub voor enkele zinnetjes over op het Italiaanse spoor.

Van extra's worden we rijkelijk voorzien. Er staat een interessante featurette van een klein halfuur op waarin regisseur Lanfranchi honderduit vertelt over de film, en erg trots lijkt door de aandacht die er nu aan besteed wordt. Hij praat in perfekt verstaanbaar Engels al lijkt het soms alsof er een hete kroket in z'n mond zit. Lanfranchi verzorgt ook een audiocommentaar, weer in het Engels. Hij gaat vrij goed van start, maar valt na een tijdje vaak in stilte of beperkt zich tot wat zinloze beschrijvingen van wat je als kijker zelf ook kan zien. Voorts staat de Engelse versie van de openingstitels erop, alsook een versie zonder enige titels. Twee trailers kan je bekijken, en een galerij met oud promotiemateriaal waarbij muziek uit de film op de achtergrond speelt.

Screenshots