review door wim c.

The Doll Squad

Film Review    

Een senator zit zich in z'n kale bureau over de kin te wrijven terwijl hij live op tv een raketlancering volgt. Vreemd genoeg, want blijkbaar is hij zelf betrokken bij de organisatie van het hele gebeuren. Waarschijnlijk mocht hij ter plekke niet aanwezig zijn omdat deze B-film daarvoor het nodige budget mist. Plots stopt hij met wrijven want de uitzending wordt onderbroken door een stem die hem via z'n tv zegt goed op te letten. Hij zet zich recht. Nu de stem z'n aandacht heeft vraagt die weinig vriendelijk om de plannen van het raketprogramma uit te leveren en dreigt voor alle zekerheid met wereldwijde vernietiging als aan z'n eisen niet voldaan wordt. Waarna de televisiebeelden van de gelanceerde raket plots in een helrode vloeistofdia veranderen en een knal weerklinkt. Dit gaat te ver. Een CIA-agent wordt opgetrommeld en met een stapeltje ponskaarten onder de arm vertrekken ze samen naar supercomputer Bertha die een ganse kamer vult met het gezoem van draaiende magneetbanden. De ponskaarten bevatten informatie over alle geheime agenten in dienst van de overheid en nadat supercomputer Bertha gevraagd wordt wie het meest geschikt is om de dreiging af te wenden spuugt die een vel papier uit waarop geprint staat : The Doll Squad.

The Doll Squad is een stel dames dat om onduidelijke reden meesterschap in vechtkunst, explosievenexpertise en zo meer wordt toegeschreven. Zelden zo'n weinig spectaculaire vechtscenes te zien gekregen als hier. Nadat de helft van de dames omgebracht wordt tijdens het tijdvullende eerste halfuur, waarbij we een pruik zien exploderen in een wolk van rooie verf, wordt de resterende squad gedropt op het eiland van Dr. No Acting Talent waar ze onzinnige dialogen voeren terwijl ze onhandig de tijd staan te verdrijven tussen een paar rotsblokken. In de versterkte burcht van het booswicht - de villa van Zsa Zsa Gabor naar 't schijnt - zit die ondertussen met nog andere booswichten rond de vergadertafel, waar ze het hebben over ambitieuze plannen om de wereld te veroveren door iedereen met builenpest te besmetten. Ingenieus, dat is het minste wat je ervan kan zeggen. Hier en daar wordt er al eens iemand van 's mans privé-militie door één van de dames op slappe en halfslachtige wijze geschopt of explodeert een wachter aan een controlepost na het drinken van nitroglycerine en verandert daarbij in een witte wolk boven een paar afgedragen schoenen. De vuurwapenexperte zien we angstvallig met de ogen knipperen terwijl ze onhandig een ratelend machinegeweer hanteert en bijna omver valt van de terugslag. Klinkt allemaal leuk.

Vlak geschoten, onhandig gemonteerd, lelijk belicht - regisseur Ted V. Mikels (Astrozombies) toont een schokkend gebrek aan talent. Een slechte film kan natuurlijk erg amusant zijn of door stug werkmanschap met beperkte middelen op sympathie rekenen, maar hier slaagt men erin zo saai en stompzinnig te zijn dat je na een tijdje de neiging krijgt om de verveling te verdrijven door je gezicht aan flarden te scheuren. Ik zeg maar wat. De actrices zijn nèt niet mooi genoeg om interesse op te wekken, zelfs Tura Satana (Faster Pussycat... Kill! Kill!) ziet er hier maar doordeweeks uit - dat Mikels daarin geslaagd is mag boekdelen spreken. Deze charmeloze film klinkt oneindig veel beter dan hij uiteindelijk blijkt te zijn en ook de acteurs lijken zich rot te vervelen.

Toegegeven - af en toe valt er wel te lachen met de idiotie dus toch een ster extra voor de veelbelovende groovy begintitels, voor de witte laarsjes, voor het ontploffende kapsel en de getormenteerde blik naar de camera die daarop volgt, voor de bijna-topless scène van mevrouw Satana en voor het feit dat Mikels indertijd een rechtszaak probeerde aan te spannen tegen Aaron Spelling toen die een paar jaar later uitpakte met de hitserie Charlie's Angels. Mikels zag er plagiaat in, wat je toch een dikke vijf seconden lang stof tot nadenken oplevert na het bekijken van de film.

Disc Review    

The Doll Squad krijgt een erg goede uitgave van Image Entertainment. Op wat zwaar gehavende archiefbeelden na ziet het beeld er prima uit, met sterke kleuren, redelijke scherpte en behoud van filmkorrel. Af en toe wat aliasing maar niets wereldschokkends. Geluid klinkt okee en toont daarin slechts de beperkingen van het originele monospoor.

Als extra kan wie dat verkiest zich nog eens door de film heen sleuren bij het luisteren naar een audiocommentaar van mijnheer Mikels. Ook staat er een korte extra van een tiental minuten op waarin Tura Satana herinneringen ophaalt terwijl je een montage te zien krijgt van wat fragmenten uit de film. Ze vertelt over hoe leuk het was op lokatie te filmen omdat haar kinderen er konden spelen in het zwembad en hoe ze mooi gebruind terugkwam - ik hing aan het scherm gekluisterd. Helemaal. Satana krijgen we niet te zien, en de schok van het recente beeldmateriaal op de Britse uitgave van Faster Pussycat blijft ons dus gelukkig bespaard. Verder nog een stel trailers van andere films van Mikels, waar je eventueel naar kan kijken, maar voel je niet verplicht. Oh - en de filmografie van Mikels. Die staat er ook op.

Screenshots