review door wim c.

Female Vampire

Film Review    

Lina Romay komt vanuit de verte opdagen in een mistig bos. De camera zoomt langzaam uit terwijl ze dichterbij komt, enkel gekleed in een zwarte cape. Vlak voor de camera blijft ze staan, waarna ingezoomd wordt op haar ogen, haar borsten en haar indrukwekkende dot schaamhaar. Dan stapt ze vooruit en botst *boing* met haar bakkes tegen de lens. Welkom in de wereld van Jess Franco.

Romay is gravin Irina Karlstein, laatste telg van een vampierenfamilie. Maar het meisje heeft problemen. Ze voelt zich eenzaam. Gedoemd om de aarde alleen te bewandelen, door mistige bossen, botsend tegen camera's. Ze heeft namelijk de onweerstaanbare neiging om haar seksuele partners de penis af te bijten tijdens momenten van opperste opwinding - en zoiets kan moeilijk door de beugel in een normale relatie. Gedoemd is ze. Gedoemd om eenzaam de liefde te bedrijven met de spijlen van haar bed.

Jack Taylor mag de laatste druppel symboliseren. Taylor draagt voor de gelegenheid een bespottelijke snor die eruit ziet alsof een dood beest onder z'n neus hangt te bengelen en loopt in trappenhallen voor te lezen uit z'n poëzie-album. Liefde op het eerste gezicht maar de relatie loopt al snel stuk op een bijtgrage Romay en een dooie Taylor in bed, ogen gericht naar het plafond. Terug naar de mistige bossen, meisje.

Sommige scenes zijn geslaagd sfeervol, vaak dankzij de goeie muziek, maar uiteindelijk is 't maar saaie kost. Ik heb normaalgezien weinig problemen met Franco's vaak bekritiseerde zoom-werk, vind het wel passen in z'n voyeuristische wereld. Maar hier wordt er zo ruw en schokkerig mee omgesprongen uit tijdsgebrek en slordigheid dat 't me stoort. Ook laat Lina Romay me kompleet koud in haar rol als de gravin - ze was nog veel te onervaren als actrice om de rol te kunnen dragen, en met haar hooghartige hamsterkop heeft ze gewoonweg niet de klasse om zo'n tragische rol neer te zetten. Soledad Miranda zou hierin perfekt zijn geweest, maar dat heeft natuurlijk niet mogen zijn, jammer genoeg.

Jammer dat dit zo'n Franco is die mensen vaak als kennismaking met z'n werk zien, want 't zijn films als deze die 'm z'n slechte naam bezorgen terwijl de man zoveel moois gemaakt heeft.

Disc Review    

De Nederlandse uitgave van DFW mag dan nog zwak zijn kwa beeldkwaliteit - ze moet niet onderdoen voor de andere versies op de wereldmarkt en wat meer is - samen met de Amerikaanse uitgave van Image is het de enige met de Franse soundtrack. De Image-uitgave biedt daar wel geen ondertiteling bij, dus uiteindelijk heeft DFW nog een winnaar in huis. Al bij al ziet alles er trouwens nog behoorlijk uit, als je over enige zin voor relativering beschikt. Extra's : nul.

Screenshots