review door wim c.

Forgotten Pistolero

(Il Pistolero dell'Ave Maria)

Film Review    

Een eenzame ruiter draaft doorheen de begintitels met een aanstekelijk fluitdeuntje in de beste Morricone-traditie als begeleiding. Eenzaam - niet voor lang, want ongewild krijgt hij een stel ongewassen schurken met getrokken revolvers in z'n nek. Er blijkt een dame naar hem op zoek te zijn, en ze dwingen hem met hen mee te rijden. Of tenminste - dat proberen ze - een paar revolverschoten later liggen er morsdode ongewassen schurken in het zand.

De vreemdeling (Peter Martell) raakte wel gewond tijdens de schietpartij en uitgeput sukkelt hij verder, tot hij bij een kleine hoeve komt en daar onderdak zoekt. De enige bewoner van de hoeve is een jongeman (Leonard Mann) die hem koel maar behulpzaam opvangt. De wonde wordt verzorgd terwijl Martell hem nauwlettend gadeslaat en plots met de voornaam aanspreekt. Mann schrikt daarvan, maar Martell maakt zich er met een smoesje vanaf. De volgende dag trekt hij naar het nabijgelegen stadje, op zoek naar tequila, en ook daar krijgt hij het aan de stok met een bende ongure types. Na een wilde knokpartij in de saloon gaat hij tegen de vlakte maar dan duikt Mann op met een geweer en kogelt de schurken neer. Als ze terug naar de hoeve keren doet Martell hem opnieuw schrikken met een paar wel erg onverwachte onthullingen.

Forgotten Pistolero is een spaghetti western zonder veel actie maar die in ruil een duistere familiesoap biedt. Leonard Mann blijft nogal vlak, maar Peter Martell (Death walks at Midnight) is erg sterk als de ongeschoren held die een donker persoonlijk geheim met zich meedraagt. De schurken die hem achtervolgen hebben fantastische boeventronies, terwijl we gul van vrouwelijk schoon voorzien worden met onder andere ex-Bond girl Luciana Paluzzi (Thunderball), een vurige Barbara Nelli (Bloody Pit of Horror) en het mooie gezichtje van Pilar Velázquez. Luciano Rossi (The Strangers Gundown, Death smiled at Murder) mag ook weer 'ns opduiken, en weeral als de dommige sukkelaar van het gezelschap.

Regisseur Ferdinando Baldi (Texas Adios, Django - prepare a Coffin) heeft veel zoom-grage momenten en gebruikt soms bruuske montage - tijdens de vechtscènes zien we wat jump cuts en ook de dialogen volgen niet geheel de vastgelegde regeltjes, waardoor ze je als kijker soms op het verkeerde been zetten. Alles blijft daardoor wel strak en boeiend met dan nog een verhaal dat vol onverwachte wendingen zit en een verwoestende en zwaar geladen finale kent die een beetje doet denken aan de verfilmingen van Edgar Allan Poe's destructieve verhalen over volledig verziekte en stukgeslagen families. Verder is de film mooi geschoten met soms opvallend goed geplaatste belichting. De prachtige en bekend in de oren klinkende muziek is van Roberto Pregadio en kan zich makkelijk meten met het werk van Morricone. Na een tijdje valt het zwaar je te bedwingen om niet luid en lustig mee te fluiten - zonder verdere bekommernis om eventueel gebrek aan fluittalent.

Disc Review    

Het beeld op de Duitse uitgave ("Seine Kugeln pfeifen das Todeslied") heeft een verhouding van ongeveer 1.78:1 - wat de originele verhouding lijkt te zijn, of die alleszins sterk benadert - en staat er anamorf op, maar is zwaar geïnterlaced. Dat zorgt voor vaak onrustige details, wat vooral opvalt tijdens horizontale pans. Op een gewone beeldbuis oogt alles vrij okee, op groter en progressief apparatuur geeft het jammer genoeg veel problemen. Het beeld is nogal soft en veel te donker - je kan in de extra's naar de trailer kijken en die oogt veel natuurlijker. Beschadigingen blijven grotendeels afwezig - soms is er een geel verkleurde strook bovenaan het beeld te zien. Af en toe valt er ook wat flinke edge-enhancement op. De kleuren zijn sterk - al lijken ze een beetje opgeschroefd.

Naast het Italiaanse en Duitse geluidsspoor biedt het schijfje ook de Engelse dub, ondertiteling is niet voorzien. De Engelse dub klinkt okee, heeft wat houterige momenten maar is niet slechter dan de standaard low-budget kwaliteit die spaghetti's toebedeeld kregen. Ondanks wat lichte ruis zijn alle dialogen goed verstaanbaar, wel heeft de track problemen met de luidere (muzikale) stukken, waarin je veel storing hoort in de hoge tonen.

Extra's zijn vrij uitgebreid: de Duitstalige trailer (met ontstellend veel beschadigingen), de Duitse openingstitels, twee fotogalerijen met oud promotiemateriaal, de filmografie van de regisseur en enkele van de acteurs (zelfs met enkele pagina's per persoon blijven die wel nogal beperkt) en twee Duitse trailers van andere spaghetti films op het Marketing Film-label (The Bounty Killer en I'll sell my Skin dearly.)

Screenshots