review door wim c.

Frankenstein must be destroyed

Film Review    

Baron Frankenstein krijgt er maar geen genoeg van - op een vrije zaterdagnamiddag zit hij op z'n gemak wat te prutsen aan afgehakte hoofden en verstijfde lichaamsdelen als plots een inbreker hem in z'n kelder betrapt. Ondanks Cushings venijnige vechtkunsten weet die te ontsnappen en alarmeert de politie. Cushing zegt dan maar vaarwel tegen z'n knutselmateriaal en weet net voor de politie-inval te vertrekken.

Hij komt terecht in een pension uitgebaat door de mooie Veronica Carlson, en door aan deuren te luisteren komt hij dingen te weet waardoor hij Carlson en haar verloofde kan dwingen hem te assisteren bij de voortzetting van z'n macaber werk. Al snel worden psychiatrische patiënten ontvoerd en schedelpannen verwijderd - het fijnere werk.

Vijfde Frankenstein-film uit de Britse Hammer-studio - als je de titel leest denk je misschien dat ze er ondertussen wel genoeg van hadden, maar niets is minder waar. Terence Fisher regisseert z'n vierde film over de baron en levert meteen een meesterwerk af. Het tempo ligt erg hoog en de mooie gothische settings worden als vanzelfsprekend in beeld gebracht, zonder veel tijd te verliezen aan trage sfeerschepping. Neen, dit is een gejaagde film, de politie zit Frankenstein voortdurend op de hielen en hij krijgt nauwelijks tijd om z'n vingers in koude lichamen te begraven.

Peter Cushing speelt de rol nog steeds perfekt, al is z'n Frankenstein deze keer niet de sympathieke geobsedeerde wetenschapper met de ietwat ongelukkig gekozen hobby die we kennen uit de andere films - hier zet hij een uiterst gemeen ventje neer, die mensen scalpels door het lijf jaagt en zich wellustig op vrouwen werpt al mogen die nog een kop groter zijn. De rest van de cast doet het ook prima en het 'monster' zelf is erg memorabel. Z'n brein getransplanteerd in een ander lichaam zit die met een stevige identiteitskrisis en komt huilend z'n beklag doen bij z'n geschokte echtgenote die enkel zover mogelijk weg wil van die vreemde man.

Technisch uitstekende en erg onderhoudende klassieker uit de Hammer-stal.

Disc Review    

De scherpe en kleurrijke transfer op de Warner-uitgave ziet er goed uit - af en toe kleine beschadigingen, maar nooit storend, en geen opvallende digitale fouten. Geluid is minder okee - je hoort een voortdurende ruis en ergens halverwege de film zit een minutenlange passage waarin alles opeens erg dof klinkt, gelukkig duurt 't niet te lang. Als extra staat de trailer erop.

Screenshots