review door wim c.

The Girl who knew too Much

Film Review    

Nora Davis vliegt vanuit Amerika naar Rome om er een zieke tante te bezoeken. Ze heeft nog maar pas handjes geschud met de dokter op visite (een jonge John Saxon) en de koffers uitgepakt of de bejaarde dame komt al te overlijden in bed. Nora rent het huis uit in paniek, op zoek naar de dokter, wordt overvallen en neergeslagen en als ze weer bijkomt meent ze vanop een afstand te zien hoe een vrouw wordt neergestoken. Alles verloopt wel in een troebele waas en ze valt weer van haar sus.

De volgende morgen ontwaakt ze in het ziekenhuis. De politie reageert daar lacherig op haar verhaal en beweert dat ze teveel gedronken heeft, want van een lijk of bloed was nergens een spoor. Ze weet zelf niet meer wat te geloven, maar na een vreemd telefoontje gaat ze in haar eentje op onderzoek.

In 1963 maakte Mario Bava met "La Ragazza che sapeva troppo" - of "The Girl Who knew too Much" - een film die men als de allereerste giallo kan zien. Een paar van de later vaak opduikende elementen van het genre komen al aan bod - het hoofdpersonage is buitenlands (wat de nadruk kan leggen op het isolement waarin die verkeert, ofwel gewoon de film beter doet verkopen op de internationale markt), speelt zelf voor detective en werkt zich zo dieper en dieper in het mysterie. Ook een later vaak weerkerend gegeven is (spoiler - hou je linkermuisknop ingedrukt en selecteer de tekst:) de verwarring over de sekse van de dader, waar men de ganse film lang van aanneemt dat 't om een man gaat, terwijl het uiteindelijk anders uitdraait. Ook wordt de aktie van de man verkeerd geïnterpreteerd omdat je als kijker alle informatie niet kreeg - zo wordt hij in beeld gebracht vlak na de moord en zien we hem het lijk wegslepen. Pas tegen 't einde wordt de ware toedracht duidelijk.

Alles blijft wel braaf - hier nog geen naakte gogo-danseressen belaagd door in leder geklede psycho's. De film heeft vaak een speelse humoristische toets al is hij ook geslaagd suspensevol en de muziek doet soms Hitchcockiaans aan met nerveuze strijkertjes, er klinkt ook wat jazz en zelfs een Italiaanse charmezanger. Hier en daar leuke visuele vondsten en de film oogt sowieso mooi in sfeervol belicht zwart-wit.

Disc Review    

Neen - dat is niet al te best. De Amerikaanse uitgave van Image is al lang out-of-print en zou stukken beter zijn dan deze Franse uitgave van Films sans Frontières (La Fille qui en savait Trop). Voordeel is dat hij vrij goedkoop te vinden is op bijv. ebay.fr.

De vele donkere scènes zijn gefilmd in hoog contrast met subtiele belichting, maar de onscherpe transfer maakt ze té onduidelijk om de mooie beelden voldoende te kunnen waarderen. Ook heeft het beeld vaak problemen met aliasing. Veel is te wijten aan het feit dat men zich gebaseerd heeft op een NTSC-bron en die gewoon interlaced in PAL omgezet heeft. Allemaal best bekijkbaar, maar een goede transfer is het zeker niet.

De soundtrack toont z'n leeftijd maar is verder okee. Ondertiteling staat er op in 't Frans en Engels, en de Engelse ondertiteling is prima maar staat jammer genoeg te laag om het niet-anamorfe beeld te kunnen inzoomen op een breedbeeldtelevisie.

In het voorjaar van 2007 verscheen bij het Amerikaanse Anchor Bay de langverwachte eerste box van hun Mario Bava-collectie. Hierin kan je de film terugvinden met een puike transfer die zowat identiek is aan de voormalige Image-uitgave - een veel betere optie dan deze ondermaatse Franse uitgave. Naast The Girl Who knew too Much kan je in de box ook mooie uitgaves van Black Sabbath, Black Sunday, Knives of the Avenger en Kill Baby Kill terugvinden.

Screenshots