review door wim c.

Halloween II

Film Review    

Halloween II begint meteen waar de eerste film eindigde. Sterker nog, we krijgen de laatste minuten daarvan opnieuw te zien en stappen zo over in het verdere verloop van de nacht. Jamie Lee Curtis wordt met de ambulance afgevoerd naar het hospitaal terwijl op TV de eerste nieuwsberichten over de moorden opduiken, en de plaatselijke politie zoekt naar de verdwenen Michael Meyers met een intens kijkende Donald Pleasence zwaar ademend in hun nek.

Na het onverwacht grote sukses van Halloween werd Carpenter meteen door de studio gevraagd om een vervolg. Hij besloot zich enkel als producer en scenarist met de film bezig te houden en stelde Rick Rosenthal voor als regisseur. Rosenthal kon beroep doen op Dean Cundy, die ook voor het origineel de cinematografie verzorgde, en de film heeft daardoor soms wel ietwat dezelfde visuele stijl van het eerste deel, maar mist toch diens zwier en beklemmend ritme.

De film voelt vaak halfslachtig aan, alsof niemand echt het roer in handen had, met een scenario dat alle kanten opgaat en vol onwaarschijnlijkheden zit, en konstant switcht tussen Meyers die weer maar eens achter een slechtbetaald acteur opduikt en weinig zeggende scenes van Pleasence die in een auto bekvecht met andere slechtbetaalde acteurs of voor een schoolbord over druïdes staat te zeveren. Gedaan met het mysterie - Meyers krijgen we nu zelfs in close-up te zien. Om z'n verrijzenis nadat Pleasence hem zes kogels in het lijf joeg aan het einde van de eerste film goed te praten is hij ook niet langer de ontsnapte psychopaat zoals iedereen er wel eentje heeft in de familie, maar probeert men er een mythisch figuur van te maken dat onkwetsbaar is voor kogels en waar Pleasence als een moderne Van Helsing z'n beste trukendoos moet voor opentrekken.

Toch heeft de film zeker z'n momenten. Zo is het nu niet enkel de soundtrack die duidelijk ode brengt aan Profondo Rosso, deze keer warmt Carpenter ook Argento's badwater weer op en steekt er het hoofd van tegenspartelend slachtoffer nummer vijf in, en die scene werkt wel, net als de achtervolgingsscene met Jamie Lee Curtis hinkend doorheen de kelders van het verlaten ziekenhuis en een kort sterk beeld van slachtoffer nummer negen dat onderuit gaat in de plas bloed van slachtoffer nummer acht en de camera die even een mooi plaatje langs boven schiet.

Halloween II is wel een vermakelijk vervolg maar steekt schril af tegen het oneindig superieure origineel al toonde de verdere voortzetting van de serie dat het allemaal nog veel en veel erger kon.

Disc Review    

De uitgave van Franse Opening-label toont de film in z'n oorspronkelijke 2.35:1 formaat in een anamorfe transfer, maar desondanks laat de scherpte te wensen over. Ook is het beeld vrij kleurloos en zijn de donkere scenes soms moeilijk te volgen. Hier en daar duiken wat aliasing-foutjes op en af en toe zie je wat trailing achter bewegende objecten, vooral weinig belichte scenes hebben er last van.

Geluid is weinig spectaculair maar verder wel okee, op twee keer een kleine storing na. Titels en eindgeneriek zijn in het Frans maar de Franse ondertiteling is tijdens het kijken uitschakelbaar en het schijfje is gelukkig voor een erg zacht prijsje te vinden. Als extra's staan er trailers op van de eerste vijf delen in de serie en biografieën van Curtis en Pleasence.  

Screenshots