review door wim c.

Terrifying Girls' Highschool: Lynch Law Classroom

Film Review    

Drie ruige grieten zijn de nieuwste leerlingen in de 'School of Hope', een tuchtschool voor meisjes, waar een kliekje sadistische studentes met goedkeuring van de schooldirecteur weerbarstige leerlingen aan de meest gemene folteringen onderwerpt. Hete gloeilampen worden in de vagina van een kermend slachtoffer gestoken, meer gekerm terwijl bij een ander het bloed wordt afgetapt om het voor haar ogen een grote glazen bol druppel voor druppel te laten vullen en tijdens inspiratieloze momenten vallen de meisjes terug op de goeie ouwe electroshock-techniek.

Het nieuwe drietal laat minder makkelijk over zich heengaan, en als de leidster van de drie (de mooie Miki Sugimoto met haar intense kijkers uit Zero Woman: Red Handcuffs) ontdekt dat één van haar ouwe vriendinnen stierf onder de handen van de terreurbrigade halen ze de scheermesjes boven en wordt er krijsend aan haren getrokken. Samen met de kortgerokte Unit 731 in hun hoogopgetrokken witte sokjes moeten ook de corrupte directie en een paar betrokken hooggeplaatsten die zo nu en dan een onschuldig schoolmeisje toegespeeld kregen het ontgelden.

Halverwege de film switchen we plots naar Reiko Ike, de coolheid zelve in blinkend leder op een motorfiets. Even later rijdt ze daar vlotjes mee door de klaslokalen, stapt naar Sugimoto en daagt die in haar diepste stem uit tot een duel. Wat zullen we nu krijgen? Een cat-fight! Dat hopen we tenminste, maar voor we het weten dwingt Sugimoto respekt af bij Ike met een paar motorstunts en vormen ze een dubbel front tegen de smeerlapperij op school.

Lynch Law Classroom is een film uit het Pinky Violence-genre van de Toei-studio - een wild en supercool 'bad girls'-genre vol naakt, geweld en sleaze rond jonge vrouwelijke criminelen in hun properste ondergoed. Hij werd geregisseerd door Norifumi Suzuki, maker van andere Japanse exploitation-kleppers als Sex & Fury, School of the Holy Beast en het fantastische Beautiful Girl Hunter (Star of David), en die amuseert zich hier weer te pletter door sterke vrouwenfiguren in benarde seksuele situaties te plaatsen met een funky energie die bij tijden van het scherm spat. De film is nooit serieus te nemen, daarvoor kent hij teveel groteske en karikaturale momenten, maar dat was ook zeker niet de bedoeling. Eindigen doen we met een explosieve finale vol verzet tegen corrupte autoriteit en bad girl Ike die wijdbeens een symbolische penis bovenhaalt waarmee ze het mannelijke gezag naar huis spuit. Wahey!

Lesbische standjes in de damestoiletten, afpersing met obscene foto's, gedwongen vaginale inspectie in de gemeenschappelijke douche en vibrators zo groot als een pureestamper - Japanse seventies-exploitation ten top.

Disc Review    

Uitstekende transfer - anamorf en progressief, scherp, sterke kleuren - niets op aan te merken. Geluid heeft een beperkte dynamiek maar geeft getrouw het originele mono-spoor weer en doet dat foutloos.

Als extra's staat er een audiocommentaar van Chris D op (auteur van Outlaw Masters of Japanese Film), de trailer, enkele pagina's met beknopte biografieën van de regisseur en de voornaamste actrices, een paar pagina's met een beetje achtergrond over de film en een galerij met oud promotiemateriaal. En we krijgen een sticker. Een sticker!

Deze titel was eerst enkel te verkrijgen in de Pinky Violence-box van uitgever Panik House, nu ook los te koop en verder identiek aan de eerste uitgave.

Screenshots