review door wim c.

Girl Slaves of Morgana le Fay

Film Review    

Anna en Françoise zijn twee meisjes uit Parijs die tijdens een dagje verlof met de auto op het Franse platteland rijden. In een herberg zet het mannelijk cliënteel het op een gezamelijk staren als ze er hun lippen aan een glas warme wijn zetten en de herbergier raadt hen fluisterend aan zo snel mogelijk te vertrekken. Dat proberen ze, maar 's nachts op een verlaten weg krijgen ze autopech. Overnachten doen ze dan maar in een afgelegen schuurtje. Daar is het best wel koud en om het wat warmer te krijgen verdwijnen hun handen langzaam onder mekaars bloesje. De schuur vliegt net niet in de fik, maar het scheelt niet veel.

's Morgens blijkt Anna verdwenen. Françoise loopt roepend naar buiten waar een oude gebochelde dwerg haar zegt hem te moeten volgen, want hij weet waar Anna is. Als een Franse Alice en haar witte konijn lopen ze achter mekaar door het bos, waarna ze aan de rand van een meer komen. Daar middenin ligt een kasteel en als Françoise in een bootje stapt brengt dat haar tot aan de burcht, waar ze opgewacht wordt door een stel schaarsgeklede dames. "Anna, waar is Anna?" Anna hangt ergens vastgeknoopt in de kerkers terwijl Morgana le Lesbo haar oneerbiedige voorstellen doet.

Jean Rollin maakte eind jaren zestig en begin jaren zeventig dromerige erotische 'cinéma fantastique'. Voor een habbekrats gefilmd brachten die toch relatief veel geld op, dus al snel volgden anderen zijn voorbeeld. De jonge regisseur Bruno Gantillon wilde na tv-werk en een kortfilm graag een langspeelfilm draaien, maar vond geen producent die het risico wilde nemen. Wel mocht hij zijn talent tonen door eerst een film 'in opdracht' te schieten. Dat werd deze Girl Slaves of Morgana le Fay, een surreëel werk overgoten met een warme lesbische saus, in de stijl van Rollin's eerdere films.

Waar Rollin's films uit het hart geschoten zijn en een persoonlijk obsessief universum creëren, komt men hier nooit verder dan een afkooksel. Alle elementen lijken wel aanwezig - veel mooie naakte dames die niet van mekaar kunnen blijven, een stel bovennatuurlijke gebeurtenissen en een traag tempo in een film die vooral op z'n sfeerschepping steunt, zonder zich veel te bekommeren om een boeiend plot of aktiemomenten. De film mist echter de iconische kracht van Rollin en zonder die, we zullen 't maar op z'n Frans houden, 'je ne sais quoi' voelt het hele trage gebeuren, ondanks de overeenkomstige elementen, als niets meer aan dan een lege doos.

Een mooie lege doos, dat wel - hij weet af en toe vanuit een paar ongewone perspektieven te filmen, de locaties zijn mooi en het vrouwvolk is beeldschoon. Ook is de rol van Alfred Baillou als de impotente en gefrustreerde dwerg die inwoont bij de lesbiënnes bijzonder memorabel. Oneerlijk misschien om de film te beoordelen in een vergelijking met Rollin's werk, maar door de overduidelijke betrachting diens stijl te volgen en het verder nogal onpersoonlijke karakter kan je moeilijk anders.

Disc Review    

Voortreffelijke uitgave van Mondo Macabro. Op het beeld valt hoegenaamd niets aan te merken, er zijn wat minieme beschadigingen te zien, maar een kniesoor die er op let. Uitstekende beeldkwaliteit. Het geluid kraakt af en toe een klein beetje, maar wederom diezelfde kniesoor die erover zou klagen. Prima weergave van het originele monospoor.

Als extra krijgen we heel wat interessants voorgeschoteld. Een interview van een tiental minuten met de regisseur die herinneringen ophaalt aan het maken van de film, zijn eerste kortfilm "Un Couple d'Artistes" uit 1970, een hoop tekstpagina's met info over verschillende leden van de cast en de regisseur, een paar verwijderde scenes, de trailer, een fotogalerij en een stel trailers van andere Mondo Macabro-uitgaves.

Screenshots