review door wim c.

Scorpion Thunderbolt

Film Review    

Godfrey Ho - the man - the scissors - the legend. Ho kocht in de jaren tachtig onbekende films op, vooral Koreaanse of Taiwanese B-produkties. Dan zette de man zich aan de knip- en plaktafel en monteerde hier en daar tussen die films eigengemaakte fragmenten, veelal vol westerse acteurs in slechtzittende ninjapakken. Vervolgens plaatste hij er een Engelse dub overheen die, hardnekkig en tegen alle logica in, een sluitende plot probeerde te creëeren van de door mekaar lopende fragmenten om dan zijn knutselwerk als een nieuwe film te verkopen. Om zich te verzekeren van afzet op de westerse markt zette hij haast altijd het in de jaren tachtig verdraaid hippe woordje "ninja" in de titel. Tienerjongens overal ten lande huilden bittere tranen nadat ze in ruil voor schamel zakgeld huiswaarts keerden van de videotheek en de film daar uitpakte als zo'n onzinnig wanprodukt vol ridicule ninja's in rooie, gele en zilveren kostuums. Terwijl ze nochtans veelbelovende en ronkende titels droegen als Ninja Squad, Ninja Terminator, Ninja Zus en Ninja Zo.

Een vaste waarde in die eigengeschoten stukjes films was Richard Harrison, een ondertussen uitgerangeerde Amerikaanse B-acteur. In de jaren zestig en zeventig was hij wel populair en speelde toen in een hoop Italiaanse genrefilms, gaande van peplums tot spaghetti westerns. Begin jaren tachtig werd hij door Ho overhaald om in een ninjafilm te spelen. Voor hij het goed en wel besefte doken er in de loop van de jaren tachtig tientallen films op waarbij hij prominent als hoofdrolspeler werd aangekondigd, want Ho plakte doodleuk steeds stukken van die éne film tussen haast al z'n produkties.

In Scorpion Thunderbolt wordt een tiental minuten aan Harrison-materiaal tussen een bizarre Aziatische horrorfilm geplakt. De horrorfilm gaat over een vervloekte dame die bij het horen van een bepaald melodietje ongewild in een reusachtige slang verandert. Met vier ledematen. En een krijsende stem die uit de Godzilla-films werd gepikt, maar omslaat in het gekef van een poedel als ze gewond raakt. Als moordzuchtig monster heeft ze het vooral op jonge meisjes onder de douche gemunt, maar ook besnorde verloofdes zijn een geliefd doelwit. Ondertussen krijgen we zonder duidelijke reden een bondage-scène voorgeschoteld, wordt er veel enthousiast met de heupen gewiegd op discoklanken onder helgekleurde spots en bijten babies begerig in de borsten van hun moeders. De film zou al behoorlijk absurd geweest zijn zónder Ho's verdere verknipping, maar nu plaatst hij er nog wat uiterst onzinnige scènes van eigen makelij tussen.

We zien een nadrukkelijk ordinaire griet in Hong Kong naast de weg staan. Ze trekt haar shirtje omhoog en toont haar borsten als Harrison voorbijrijdt. Die stopt, doet z'n deur open en zegt met een ontzettend lullig stemmetje dat hij nooit een vrouw in de regen kan laten staan. Twee zinnetjes dialoog later zitten ze in een groezelig filmzaaltje naar een lelijke sexfilm te kijken waarin het wicht meespeelt, want ze blijkt actrice te zijn. Zwaar onder de indruk van de acteerprestaties geeft Harrison haar een oprecht complimentje: "I've got to admit, you've got fucking talent", waarna ze pardoes voor het scherm spingt, haar kleren uittrekt en een sensueel dansje opvoert op de tonen van Jean-Michel Jarre's Oxygène (!) Met de zoete klanken van mijnheer Jarre op de achtergrond zien we de twee even later naakt tussen de zeteltjes onhandig de liefde bedrijven. Af en toe zitten er in rood licht badende scènes van een stel kikkers in een glazen bokaal tussen gemonteerd om de sfeer verder op te voeren.

Dan haalt mevrouw actrice plots een mes boven en probeert Harrison ermee in de rug te steken. Hij ontwapent haar en roept vertwijfeld: "Who sent you - talk !", maar het haalt niets uit want opeens begint haar lichaam onder hem ongecontroleerd te kronkelen terwijl er een gele brij uit haar mond druipt en haar ogen wegdraaien. De scène breekt af en we zitten weer naar de verdere ontwikkelingen in film B te kijken waarin die andere dame verder worstelt met haar half-slangen bestaan. En dan switchen we weer naar de avonturen van Richard en zijn snor. En weer naar slangenvrouw. Dan krijgen we de kikkers weer in hun bokaal te zien, en gelukkig - ze zitten er nog. Waarna we weer een kijkje gaan nemen bij Harrison. Enzovoort, etcetera, tot we eindigen met Harrison die triomfantelijk een lullig gouden zwaardje ten hemel richt met de soundtrack van Indiana Jones eroverheen geplakt.

Zowat al die Godfrey Ho-films zijn haast ongenietbaar in hun manische debiliteit, leuk om wat bier bij open te trekken, maar meestal heb je 't na een halfuurtje wel gehad. Met Scorpion Thunderbolt werkt Ho's kompleet nonsensicale manier van filmmaken wonderlijk genoeg wél, de beide films zijn ontzettend idioot en versterken elkaars onzinnigheid waardoor je niet anders kan dan vol verbazing naar deze absurde rotzooi te kijken.

Laatste nieuws over Godfrey Ho is trouwens dat hij momenteel als leerkracht verbonden is aan de Hong Kong Film Academy. Jawel.

Disc Review    

Een VHS-band van de zoveelste generatie werd op een schijfje gedumpt. Heel onscherp, vol compressiefouten en met donkere scènes waarbij je nauwelijks kan zien wat er allemaal precies gebeurt. Geluid klinkt wel vrij zuiver. Moet wel weer gezegd: om de één of andere reden draagt het bekijken van de film op zo'n belabberde uitgave net bij aan de sfeer. Pluspunt is dat de film er licht geletterboxed op staat met een verhouding van ongeveer 1.66:1, wat een lichte crop lijkt, maar nog steeds te verkiezen boven de gewoonlijke full frame-uitgaves van Ho's films.

De film verscheen in de Tales of Voodoo-reeks van het Amerikaanse Video Asia-label als volume 5. Op de keerzijde staat nog een tweede film getiteld A Dog called... Vengeance waaraan ik me nog niet heb durven wagen. Over de legaliteit van de uitgave kan getwijfeld worden, maar van legaliteit trok een regisseur als Godfrey Ho zich indertijd ook maar weinig aan, dus tja. Alleszins gewoon te verkrijgen via de reguliere webshops.

Screenshots