review door wim c.

Spasmo

Film Review    

Een koppeltje wandelt over 't strand en ziet er aan de kustlijn het lichaam van een vrouw liggen. Ze hollen ernaartoe, en gelukkig blijkt dat de vrouw (Suzy Kendall) er gewoon ligt te rusten. Als ze even het hoofd draaien stapt ze in haar nabij geparkeerde auto en scheurt met een rotvaart ervandoor. De man (Robert Hoffman) vindt op de plek een thermosfles waarop de naam "Tucania" staat. Als ze later in de jachthaven een schip met die naam zien liggen gaan ze aan boord. Er is een feestje gaande en de mysterieuze vrouw staat er relaxed van een glas Punt e Mes te nippen.

Op het feestje hebben Hoffman en Kendall slechts oog voor mekaar en ze laten er geen gras over groeien want later op de avond zitten ze samen in haar motelkamer te flikflooien. Terwijl Kendall naast bed wat aan haar kapsel zit te prutsen, krijgt Hoffman in de badkamer een onbekende man in z'n nek die door het raam naar binnen sprong. Hij richt een pistool op Hoffman, in de daaropvolgende worsteling gaat het pistool af en ligt de overvaller dood op de badkamertegels. Ze vluchten in paniek en wanneer Hoffman even later merkt dat hij z'n halsketting in de badkamer moet hebben laten liggen en weerkeert om die daar weg te halen, blijkt het lijk mysterieus genoeg verdwenen...

Spasmo is een giallo van Umberto Lenzi met een hopeloos ingewikkeld plot waarin je net als de hoofdfiguur verloren loopt tussen de half-afgebroken conversaties, bengelende mannequinpoppen in lingerie en onbekende stalkers in de schaduw. Volgens de begintitels hebben zo maar liefst vier scriptschrijvers er zich mee bezig gehouden, wat het verwarrende verhaal zou kunnen verklaren. Ook is het geen giallo die volledig aan de verwachtingen van het genre beantwoordt - moorden vanuit het killer-perspektief blijven afwezig en de vrouwen houden hun truitjes liever aan - Spasmo is veeleer een mysterieuze paranoia-thriller waarin je niemand kan vertrouwen en iedereen twee gezichten lijkt te hebben.

Lenzi toont z'n vakmanschap met mooie beelden die uitstekend gebruik maken van het brede techniscope-frame en de soundtrack van Morricone is sterk met bevreemdende dissonante muziekjes. Het tempo ligt erg traag en er is weinig aktie - daardoor weet de film met z'n haast ondoorgrondelijke plot niet steeds te boeien al maakt de sfeer veel goed. De ontknoping is hopeloos vergezocht en ongeloofwaardig maar past wel in de bizarre geheel.

Disc Review    

De transfer op de DFW-release is uitstekend, en in tegenstelling tot de Amerikaanse Shriek Show-uitgave is hij gelukkig wel progressief. Heel af en toe zie je wat lichte beschadiging maar over 't algemeen een prima beeld waarin de mooie filmgrainstruktuur bewaard is gebleven.

Geluid is wat minder - vaak hoor je licht gekraak en ergens halverwege de film is er een minutenlang stuk waarin je op de achtergrond voortdurend een ritmisch getik kan horen. De dialogen zijn wel steeds perfekt verstaanbaar.

Extra's blijven kompleet afwezig, zelfs een chaptermenu staat er niet op. Met 7 chapters is de chapterindeling trouwens erg karig. Jammer dat de uitzinnige "SPASMO ! SPASMO !"-trailer die je op veel Shriek Show-uitgaves terug kan vinden er niet op staat. Bij DFW wist men blijkbaar ook niet goed hoe ze de film moesten richten naar het kooppubliek, want op het hoesje vermelden ze "In de stijl van Donnie Darko" - yeah, right. Kan alleen tot teleurgestelde kopers leiden, me dunkt.

Screenshots