review door wim c.

The Strangers Gundown

(Django the Bastard)

Film Review    

Wie is die mysterieuze man in het zwart? Hij duikt op uit de mist, slaat een ruw gemaakt kruis in de grond met erop de naam van z'n volgende slachtoffer dat hij daarna zonder een woord te zeggen neerkogelt. We krijgen flitsen te zien, flarden van een dramatische herinnering, een soldatenkamp, vuurgevechten, mensen in paniek. In de ogen van z'n slachtoffers lees je herkenning, ze weten waarvoor hij kwam. Een wrekende engel des doods. Ze noemen hem Django.

In The Strangers Gundown wordt de Django-naam gedragen door Anthony Steffen (vooral bekend als de psychotische aristocraat uit The Night Evelyn came out of the Grave en een hoop spaghetti westerns zoals bijvoorbeeld W Django! en A Man Called Apocalypse Joe). De rol is overduidelijk gemodelleerd op Clint Eastwood's Man with no Name, en Eastwood heeft achteraf dan weer passend z'n eigen High Plains Drifter grotendeels laten beïnvloeden door deze film. Die ademt een unieke gothic-sfeer uit, met Steffen die begeleid door spookachtig gezang uit mistflarden komt gestapt en waarvan je nooit zeker weet of hij nu een geest uit het verleden is dan wel een man van vlees en bloed.

Een opvallende bijrol is weggelegd voor Luciano Rossi (Death smiled at Murder, Death walks at Midnight) die weeral eens getypecast wordt als een simpele van geest met behoorlijk manische trekken. Hij speelt de broer van één van Django's slachtoffers en poogt wanhopig vanonder diens controlerende en vernederende invloed te komen wat gepaard gaat met veel waanzinnig gelach en rondschietende ogen.

Regisseur Sergio Garrone weet vaak vanuit mooie hoeken te filmen en de gothic-sfeer wordt soms dik gesmeerd zonder daarbij de spectaculaire pistoolgevechten te vergeten - lekkere spaghetti.

Disc Review    

De uitgave is niet zo best. Bij tijden zijn er heel wat beschadigingen te zien en de transfer heeft ook voortdurend last van convergentieproblemen, waardoor contouren een lelijke groene rand vertonen. Scherpte is niet optimaal en het beeld is wat te donker. Pluspunt is wel dat de transfer het originele breedbeeldformaat respekteert, wat niet altijd evident is bij uitgaves van minder bekende spaghetti westerns.

Geluid heeft ook z'n problemen - veel gekraak, veel ruis, en tegen het einde hoor je een voortdurende zoemtoon, maar alle dialogen zijn prima te verstaan. Hou er wel rekening mee dat het om een low-budget western gaat, en dat hij indertijd zo ook behandeld werd door de Amerikaanse verdeler. De tweederangs stemacteurs die instaan voor Engelse dub leveren daardoor soms nogal knullig werk af. Uiteindelijk toch standaard te noemen, want een minderwaardige Engelse dub is nogal typisch voor budget-spaghetti's. Extra's beperken zich tot de trailers van twee andere spaghetti westerns op hetzelfde label: Any Gun can play en A Bullet for Sandoval.

Uitgave is verre van optimaal te noemen, maar met enige zin voor relativering staat niets je in de weg om van de film te genieten.

Screenshots