review door wim c.

52 Pick-Up

Film Review    

Roy Scheider en z'n echtgenote Ann-Margret leven langs mekaar heen. Zij is een kandidate voor het stadsbestuur van Los Angeles, en hij scheurt met zijn blinkende midlife-bolide naar de metaalfabriek waar hij directeur is. Verrassend is het dan ook niet als we hem op het eind van z'n werkdag een anoniem appartement zien binnenstappen, op bezoek bij z'n jonge vriendin. Wel verrassend is dat hij daar niet onthaald wordt door een kirrende stoeipoes, maar door drie gemaskerde kerels. Die richten een pistool op z'n hoofd en dwingen hem te kijken naar een videotape waarop de blote billen van z'n liefje te bewonderen vallen, met een hijgende Scheider die erin staat te knijpen. Ze willen 105.000 dollar.

We zijn maar nauwelijks enkele minuten ver in deze thriller van John Frankenheimer, gebaseerd op een boek van Elmore Leonard die ook persoonlijk meewerkte aan de bewerking. Het verhaal zit boordevol onverwachte verwikkelingen, maar doet nooit geforceerd aan en kan voortdurend boeien. De manier waarop de twee partijen cirkels rond mekaar dansen wordt bijzonder intelligent en geloofwaardig gebracht. Dat het chanterende drietal uit de L.A. porno-wereld komt zorgt ook voor veel sleazy, neon-belichte colour locale, met een perfecte John Glover als de coked-up uitbater van een porno-cinema, Robert Tremor als de slonzige, nichterige baas van een louche striptent en een intense Clarence Williams III als een gevaarlijke ex-bajesklant. Diens liefje werkt trouwens in de striptent van Tremor en wordt gespeeld door nasty girl Vanity, bekend van het eighties meidentrio Vanity Six. In een flits duikt ergens ook porno-icoon Ron Jeremy op, terwijl die op een wilde party als een gestrande walrus tussen een stel blote meiden in een yaccuzi zit.

De film werd geproduceerd door de beruchte Cannon Group, in de jaren tachtig vooral bekend om vermakelijke low-budget actiefilms met Chuck Norris, Charles Bronson en Michael Dudikoff. Eind jaren tachtig doken er ook kwaliteitsfilms op tussen hun gewoonlijke pulp-producties, en deze 52 Pick-Up kan je dan ook beter tussen Cannon-producties als Barfly en Runaway Train plaatsen. Toch is de Cannon-touch wel aanwezig - budgettaire restricties worden soms duidelijk met mooie, ambitieuze craneshots die niet zo soepel verlopen als verhoopt, actiescènes die vanaf de schouder worden gefilmd en soms de schaduw van de camera over de acteurs werpen, en typische cheape eighties synth-deuntjes. De sterkte van de film is dan wel dat je daar helemaal overheen kan kijken. Ook vermeldenswaard zijn de locaties, die een kant tonen van L.A. die we niet vaak in films te zien krijgen, van de industriewijken aan de rand van de stad tot de ongure achterbuurten met z'n stripjoints en sexcinema's.

Disc Review    

Ondanks het feit dat je de dvd hier nooit in de winkels aantreft, heeft de Britse uitgave gewoon Nederlandse ondertiteling. De transfer is okee, maar alles is nogal donker met zwak contrast en kleuren die maar flauw aandoen, al kan dat ook aan het bronmateriaal liggen. Digitale filtering blijft binnen de perken en de scherpte is voldoende - de transfer doet perfect dienst, verwacht er gewoon niet teveel van. De Engelse track staat erop als Dolby Digital Surround, maar klinkt daarmee niet veel spectaculairder dan een ordinaire monotrack. Het geluid klinkt wel goed en er kan weinig op aangemerkt worden. Extra's blinken uit in hun afwezigheid - zelfs de trailer staat er niet op.

19 augustus 2007

Screenshots