review door wim c.

Azumi 2: Death or Love

Film Review    

De eerste Azumi-film, naar de manga over de lotgevallen van een piepjonge huurmoordenaarster in het oude Japan, kreeg indertijd een gemengd onthaal. De mankementen waar het negatieve kamp op wees kon ik zeker erkennen, maar dankzij het schattige snoetje van de hoofdactrice, het geslaagde live action anime-gevoel en de soms leuke Sam Raimi-trucjes van regisseur Ryuhei Kitamura smaakte de oriëntaals gekruide popcorn me toch lekker. In deze tweede film worden de problemen wel duidelijk.

Ditmaal probeert men het Azumi-personage *slik* diepgang te geven en daardoor valt de lieftallige Aya Ueto op haar lieftallige gezichtje. Tandpasta-reclame zou geen probleem zijn maar acteren kan het meisje jammer genoeg niet, al krijgt ze maar bitter weinig toegeworpen om de tanden in te zetten. Ook verliest het snoetje aan bijtgrage fantasieën en wint enkel aan plastieke bijsmaak naast de gevaarlijke en intrigerende schoonheid van Chiaki Kuriyama (Kill Bill, Battle Royale).

De booswichten kunnen absoluut niet tippen aan de androgyne sadist uit het eerste deel. Hier staan ze onder leiding van een overjaarse glamrocker, die soms doet denken aan de met hun haarlijn worstelende has-beens die komen opdraven in Never Mind the Buzzcocks. Wel zijn er ninja's. Ninja's! De gevechten zijn minder spectaculair en tonen enkel het oud zeer - de jonge acteurs komen uit het tienerpop-milieu en voelen zich maar onwennig met een zwaard in de gemanicuurde handen terwijl de lelijke bombastische soundtrack z'n best staat te doen. De enige vechtscène waarin Ueto geloofwaardig overkomt is die waarin ze nauwelijks op haar dunne beentjes kan staan nadat haar personage vergiftigd werd en ze - volledig in karakter - er slechts in slaagt slapjes met het staal te zwieren.

Regie is deze keer van Shusuke Kaneko, die ook instond voor o.a. de drie jaren negentig Gamera-films, Godzilla, Mothra and King Ghidorah: Giant Monsters All-Out Attack en voor de recente manga-adaptatie Death Note. De spielereien van Kitamura blijven uit, al torst Ueto bij de finale vechtscène even een schoudercamera met zich mee - wel een leuke vondst. Andere stijlkeuzes doen enkel zuchten, dom effectbejag door slowmotion en een bijzonder lelijke flashback-scène. Het open einde laat dreigend plaats voor nog een derde deel - help!

Disc Review    

De Britse uitgave van Optimum kreeg bergen van kritiek over zich heen door een ontzettend troebel beeld - gelukkig is men bij A-Film z'n transfer elders gaan zoeken. Beeld oogt dan ook vrij goed - enkel edge-enhancement valt bij sommige scènes sterk op. Over het algemeen een prima transfer. Geluid klinkt helder en toont flink wat spreiding tijdens actiescènes. Als extra een wervende Japanse documentaire van een half uur over het maken van de film - vooral opgehangen rond een interview met Aya Ueto. Ook de trailer staat erop.

4 mei 2007

Screenshots