review door wim c.

The Other Hell

Film Review    

Nonnen! Wie houdt er niet van nonnen. Nonnen op een fiets. Of nonnen! In duistere catacombes, waarin ze ronddwalen, met om filmtechnische redenen hun zaklantaarn pal op het eigen gezicht gericht. Let op, nonnetje, val niet over de schedels. Luie nonnen zijn het, want de muffe kelders onder het klooster liggen volgestapeld met ouwe schedels en skeletten. Daar moet Zuster Proper dringend 'ns doorheen als een zwart-witte tornado.

The Other Hell wordt vaak toegeschreven aan Bruno Mattei, maar eigenlijk is het vooral het werk van diens vaste kompaan Claudio Fragasso. Met z'n tweeën werkten ze tegelijkertijd aan twee projecten, en dat 'tegelijkertijd' mag je letterlijk nemen - terwijl Fragasso op het gelijkvloers van het klooster aan 't draaien was, zat Mattei boven op de eerste verdieping z'n True Story of the Nun of Monza te filmen. De crew, acteurs en kostuums werden gewoon gedeeld - zelfs de filmstock, want toen Fragasso op 't einde zonder pellicule zat, moest hij de trap ophollen om bij Mattei om wat extra film te bedelen. Dit was het echte Italiaanse exploitationwerk - met een miniscuul budget hopen op kassa kassa, want zeg nu zelf; wie houdt er niet van nonnen? Op een fiets.

Geen budget, en een script dat ter plekke verzonnen lijkt. Een hutsekluts van verschillende invloeden - een gemaskerde non die door de gangen waart terwijl nonnen onder het mes sneuvelen, een naieve kindertekening die een belangrijke clue lijkt te bevatten, bengelende mannequinpopjes - het ruikt vaak naar een giallo. Eén scène lijkt rechtstreeks gepikt uit Argento's Suspiria, en Fragasso onderneemt af en toe ook mislukte pogingen om diens belichting na te bootsen. Om helemaal op zeker te spelen duikt ook The Exorcist op, en worden er zelfs een paar zombienonnen door gezwierd, terwijl we eindigen met flarden van Carrie. Een hutsekluts die nergens naar smaakt. Het voelt allemaal te onzinnig en richtingloos aan.

Het tempo van de film is al even besluiteloos. Sommige scènes worden kompleet naar de knoppen geholpen door onhandige montage die alle mogelijke suspense onderuit haalt. Zo wordt Carlo De Mejo op een gegeven moment achtervolgd door een bloeddorstige bulldog. Dat was de bedoeling, tenminste. Men brengt het zo klungelig in beeld, dat het eerder lijkt alsof de zeverende loebas hem kwispelend een natte lik in het gezicht wil geven. De verschrikte ogen van De Mejo zorgen dan ook enkel voor ongewilde comedy. Dat andere scènes wel werken is vooral te danken aan de goeie muziek van Goblin. Die trouwens ook weer gepikt is, met stukken uit Beyond the Darkness en andere Goblin-soundtracks. Volkomen in de stijl van de film klinken de deuntjes tijdens andere scènes volslagen ongepast, als een tja - een hutsekluts? Het slaat allemaal als een non op een varken.

En het bizarre is - tussen al die stijlklutserij zien ze één ding over het hoofd - naakte nonnen! Hier geen lesbische onderonsjes, geen smachtende blikken, geen handen die begerig onder een stugge habijt verdwijnen. Het begint nochtans goed - met een waanzinnige zuster die een dolk diep in de vagina van een nonnenlijk ramt (!) en ondertussen als bezeten bazelt over "genitaliën die de deur naar het kwaad zijn, de vagina, de baarmoeder - een labyrinth dat naar de hel leidt!" Woeha! Right on sister! Dan sneuvelen er nonnen, en worden twee priesters naar het klooster gestuurd om op onderzoek te gaan. Twee mannen? Tussen al die nonnen? Met een poort naar de hel tussen de benen? Daar valt toch wat van te verwachten! Maar neen. Zo'n nunsploitation blijkt het jammer genoeg niet te zijn. Misschien zat Fragasso op cruciale momenten weer zonder pellicule.

Als acteurs doet vooral Franca Stoppi goed haar best, en evenaart als Moeder Overste zowat de intensiteit die ze eerder al uitstraalde in Joe d'Amato's Beyond the Darkness. Priester Carlo De Mejo kennen we o.a. uit Fulci's City of the Living Dead en hij wordt door de Engelse track met een idioot geaffecteerd stemmetje opgezadeld. Verder valt vooral Klaus Kinski-lookalike Franco Garolfalo (Hell of the Living Dead) op als de tuinman. Al bij al mag de film dan nog mislukt zijn, vervelen doet hij niet, en - voor wat het waard is - het is de beste film die ik tot hiertoe zag van Fragasso.

Disc Review    

De film werd indertijd geschoten op goedkope 16mm-filmstock, en zal er dus nooit optimaal kunnen uitzien. Dit in gedachte houdend, ziet de transfer op deze Franse uitgave (met als titel L'Autre Enfer) er nog goed uit. Hij is soft, korrelig, en donkere scènes zijn soms moeilijk te volgen, maar dat kan je het schijfje niet aanrekenen. Ziet er dus relatief okee uit, met digitale filtering die enigszins beperkt blijft en digitale fouten als edge-enhancement vallen niet op. Pelliculebeschadigingen zijn nagenoeg afwezig.

Als geluidsspoor heb je keuze tussen de Engelse en Franse dubs. De Franse ondertiteling bij de Engelse track is uitschakelbaar tijdens het kijken van de film. Soms kan je op die track wat lichte ruis horen, en tijdens de eerste paar minuten is er een audio-dropout van een fractie van een seconde, maar alles is prima verstaanbaar en klinkt okee. De twee tracks klinken vergelijkbaar, de Franse is misschien een beetje helderder.

Heel veel extra's - om te beginnen een korte introductie van de film door regisseur Fragasso en een interview van 26 minuten met Fragasso waarin die zijn carrière overloopt - beiden in het Italiaans met Franse ondertiteling. Dan een galerij met oud promotiemateriaal, een technische fiche van de film waarin de crew wordt vermeld en een paar pagina's met de filmografieën van Fragasso, Mattei, Stoppi, De Mejo en Garolfalo. Tenslotte kan je de film nog bekijken met een levendige audiocommentaar van een erg praatzame Claudio Fragasso - in het Italiaans met Franse ondertiteling.

21 juli 2007

Screenshots