review door wim c.

The Bride with White Hair

Film Review    

De betreurde Leslie Cheung speelt een student van de Wu Tang Clan die, zonder dat hij er veel enthousiasme voor voelt, aangewezen wordt om in de toekomst de Clan te leiden. Dit dankt hij aan zijn meesterschap als zwaardvechter, maar zijn hart ligt elders. Zijn hart ligt bij Brigitte Lin. Klein probleempje - Brigitte werd ingelijfd bij een rivaliserende clan die gebruik maakt van haar vaardigheid met de zweep om de medestanders van Wu Tang om te brengen.

Klinkt als Romeo en Julia in een Oosters kleedje, maar het kleedje oogt hier erg kleurvol. In Shakespeare's werk herinner ik me bijvoorbeeld zo meteen geen tweeslachtige siamese tweeling in een bizarre incestueuze relatie, die zich in woede durft op te rollen tot een kanonskogel om zo rond te stuiteren als een losgeslagen bal in een flipperkast. De mannelijke helft van die tweeling is trouwens verliefd op Brigitte en dwingt haar de liefde met hem te bedrijven terwijl z'n vastgegroeide zus op z'n rug hangt, kakelend en spottend dat die nooit z'n liefde zal beantwoorden.

De film is allesbehalve subtiel, maar ondanks de eigenlijke klefheid die zou moeten uitgaan van een passionele vrijscène onder een klaterende waterval, werken zulke romantische scènes wel, aangezien men ook op alle andere vlakken voluit gaat met dat typische Hong Kong-gevoel voor pathos. Kleine meisjes staan met glanzende oogjes in het maanlicht op blokfluiten te spelen, mensen worden vlotweg in tweëen gereten, onthoofde lichamen zakken door de knieën boosaardige sektes doen halfnaakte dansjes op bezwerende ritmes. Ook is de film onzettend stijlvol dankzij het camerawerk van Peter Pau, met prachtige gekleurde belichting, sets die bewust onnatuurlijk aandoen en een camera die voortdurend diagonale lijnen zoekt.

The Bride with White Hair heeft ondertussen het status van een klassieker gekregen als martial arts fantasy en dat is volkomen terecht.

Disc Review    

Na de povere Nederlandse uitgave van Japan Shock uit 2002 is deze Australische uitgave een verademing op visueel vlak. De Japan Shock was erg troebel en onscherp met opgeschroefde kleuren, terwijl het Australische Madman-label z'n transfer ging halen bij het Franse Studio Canal. Deze is niet perfekt te noemen - hij vertoont af en toe wat kleine compressiefoutjes - maar hij steekt wel kop en schouders boven de Nederlandse versie uit door een veel scherper beeld met natuurlijke kleuren. Het geluid is goed, maar daar blijkt de Japan Shock toch nog iets beter, met wat meer detail en sterkere surround-encoding die bij Madman nauwelijks opvalt.

Als extra krijgen we dezelfde korte TV-featurette van een twaalftal minuten voorgeschoteld die reeds op alle andere uitgaves te vinden was, met wat commerciële praatjes van cast en crew. Niet echt interessant. Verder nog de trailer in het Cantonees zonder ondertiteling en de Engels gedubde trailer van de tweede film. Ook nog een paar trailers van andere Madman-uitgaves.

Screenshots

Zelfde frame van de Nederlandse Japan Shock-uitgave ter vergelijking :

Verdere screenshots van de Australische Madman-uitgave :