review door wim c.

Slaughter Hotel

Film Review    

Een luxueus psychiatrisch ziekenhuis - 's nachts. Een astmatische gemaskerde man plukt een bijl van de muur, hijgt zich een weg naar boven via de trappen en blijft staan aan het bed van een naakte Margaret Lee die daar wellustig in ligt te dromen. In al haar gekronkel drukt ze echter op de knop om de nachtzuster, en de geheimzinnige figuur kan zich enkel nog uit de voeten maken.

Zo begint Slaughter Hotel - een waanzinnig sleazy giallo van Fernando Di Leo (vooral bekend om z'n steengoede misdaadfilms) over een soort psychiatrisch kuuroord voor rijke vrouwen, voor wie de kuur blijkbaar vooral bestaat uit begerig tussen de benen wrijven en achter de tuinman lopen. En wat voor vrouwen! Hete doos Rosalba Neri wordt getypecast als hete doos en zoekt verkoeling bij achtereenvolgens zichzelf, de douchekraan, haar broer (!), de tuinman, twee verplegers, nog maar eens bij zichzelf en een fors hoofdkussen. Dan is er nog de roodharige verpleegster die met van genot wegdraaiende ogen de patiënten naakt masseert en ze in bad met de spons komt helpen op die moeilijk-te-bereiken-plaatsen om er dan de samba mee te dansen en met haar tong die plaatsen waar ze met de spons niet bij kon een beurt te geven.

Oh ja - de moordenaar. Die hijgt en kreunt en strompelt door de donkere gangen en focust zich gelukkig eerst op de minst mooie leden van de cast. Wie is die moordenaar? Waarom moeten de dames eraan geloven? Who cares? De film is volslagen debiel maar oh zo entertainend. Het ziekenhuis ligt in een soort middeleeuwse villa en om de één of andere reden hangen alle wanden vol middeleeuws wapentuig. Lijkt me niet echt volgens de veiligheidsnormen in de psychiatrie te zijn, maar voor onze killer is 't natuurlijk wel verdraaid handig - in de hal staat zelfs een iron maiden!

Composities zijn vaak nogal saai, maar bij stukken ziet de film er wel mooi uit. Vooral te danken aan de fraaie kont van Neri waarschijnlijk, want wie maalt er om composities als ze dat kleine kunstwerkje weer 'ns naar achter steekt? Hier en daar een slordig moment - intieme lesbische onderonsjes werken niet echt met de schaduw van de cameraman erachter op de muur. Of net wel, ligt aan je fantasie. De cut op de Shriek Show-uitgave gaat trouwens vrij ver qua vetzakkerij en soms zitten we niet in de psychiatrie maar de gynaecologie. Voor ik het vergeet - Klaus Kinski speelt ook mee! Hij speelt de rol van Klaus Kinski, rookt drie sigaretten voor de camera en vertrekt dan om in een Spaghetti Western te gaan meespelen.

Ontzettend idioot en ontzettend vermakelijk - dit is Italiaanse vetzakkerij op z'n leukst.

Disc Review    

Misschien ziet op een klein scherm de transfer er nog okee uit, maar ga je iets groter is 't soms koppijn-materiaal. Een stevige noise-reduction filter zorgt voor het vreemde effekt van vlakken die volledig autonoom van mekaar beginnen te bewegen bij lichte camerabewegingen. Ook is de transfer interlaced wat voor bijkomende problemen zorgt.

Van Slaughter Hotel zijn door de jaren verschillende versies in mekaar geknutseld, de één met wat meer of minder bloed, de ander met wat meer of minder bloot. Bij Shriek Show hebben ze de transfer blijkbaar uit verschillende elementen samengesteld, want soms krijg je wat vreemde jump-cuts te zien, of verandert de kwaliteit van het beeld plots. Voor de rest ziet alles er wel okee uit - goeie kleuren, weinig beschadigingen en een redelijke scherpte.

Het geluid dan - hmm. M'n tolerantie voor minder goede geluidssporen ligt vrij hoog, maar hier loopt wel erg veel fout. Sommige stukjes dialoog vallen weg, muziek raakt af en toe in een vreemde loop en tegen 't einde krijgt een hele scene het geluid van een andere scene die pas een minuut later in beeld komt. Nu is dit niet meteen een film waarin dit alle plezier verpest, maar 't is toch allemaal niet zoals het hoort.

Als extra een kort interview met Di Leo die zich vooral verbaast om de belangstelling voor de film, een alternatieve scene van Rosalba Neri in bed (waarin ze echter meer bedekt houdt), een foto-galerij en de psychedelische trailer.

Er bestaat ook een Italiaanse uitgave van het Raro-label, en die heeft geen problemen met de audio en naar 't schijnt een iets betere transfer. In die versie zijn wel wat van de blote scenes gesneuveld.

Screenshots