review door wim c.

The Strange Vice of Mrs. Wardh

(Blade of the Ripper)

Film Review    

Sergio Martino is een mooi voorbeeld van een Italiaanse rondschipper - steeds meedraaiend met de commerciële wind. Door de jaren heen maakte de man spaghetti westerns, giallo's, kannibalenfilms, Jaws rip-offs, post-apocalyptische Mad Max-klonen,... allemaal afhankelijk van welk genre op 't moment in zwang was. Dat betekent wel dat 't vaak ambachtelijk werk was, een beetje zielloos, maar zeker vermakelijk - Martino is een goed vakman. Hij mist de visuele zwier van Argento, de visionaire ziel van Fulci - bij Martino zijn het vooral commerciële overwegingen die z'n films bepalen. Z'n belangrijkste stempel drukte hij op het giallo-genre, waarvan hij mee het verdere verloop bepaalde in de vroege jaren zeventig.

Met The Strange Vice of Mrs. Wardh maakte Martino z'n beste giallo - niet in z'n minst dankzij de verschijning van donkere beauty en vaste waarde Edwige Fenech, die hier op haar mooist was, blanke billen draaiend bovenop lucky bastard George Hilton. Algerijns / Maltesische roots en van een bijzondere schoonheid, gelukkig zonder veel schroom om voor de camera haar kleren rond de enkels te laten vallen. Fenech was indertijd het liefje van Sergio Martino's broer Luciano - tevens producer - waardoor ze vaak in z'n films gecast werd, en daar valt echt geen probleem van te maken.

Hier speelt ze de madam Wardh uit de titel - getrouwd met een stijve diplomaat en achtervolgd door de herinneringen aan haar passionele sado-masochistische relatie met de gevaarlijke Jean (gespeeld door Ivan Rassimov). Op een decadent high-society feestje ontmoet ze ook de charmerende George (George Hilton) waar ze al snel voor valt - veel stelt de relatie met haar vaak afwezige echtgenoot niet voor. Ondertussen wordt de stad herhaaldelijk opgeschrikt door een onbekende moordenaar die het op mooie vrouwen gemunt heeft.

Standaard elementen van een giallo komen aan bod - mooie madammen, overspel in hoge kringen, zwakke en sterke mannen, fantastische vroege jaren zeventig-mode en interieurs, een goeie soundtrack, mooie composities in techniscope, veel bloot en sleaze in een hopeloos ingewikkeld en ongeloofwaardig plot met daartussenin een duister figuur, onherkenbaar gekleed in zwart en lederen handschoenen die links en rechts mooie madammen ombrengt.

Veel sfeer - vooral de hallucinante flashback-scenes van Fenech waarin ze met Rassimov geconfronteerd wordt zijn sterk - en een paar suspensevolle momenten als de moordenaar met z'n scheermes loopt te zwieren. Het maakt van The Strange Vice of Mrs. Wardh een uitstekend genre-voorbeeld met daarbovenop een opmerkelijk goede soundtrack van Nora Orlandi en weloverwogen gebruik van extreme breedhoeklenzen in sommige scènes - ook wordt er tot tweemaal toe een Hitchcock-knipoog uitgedeeld - Psycho en Strangers on a Train komen voorbij.

Disc Review    

De Amerikaanse uitgave van NoShame heeft een mooie, kleurrijke transfer die nauwelijks de leeftijd van de film verraadt, al ziet alles er misschien wat té gelikt uit want filmgrain is kompleet afwezig - er wordt nogal sterk digitaal gefilterd en edge enhancement valt vaak op. Jammer genoeg hebben ze een interlaced NTSC-port gemaakt van hun Italiaanse PAL-transfer met alle ghosting en combing-effecten van dien, wat problemen kan geven bij het kijken op progressief apparatuur. Sowieso gaat veel detail verloren en is de transfer softer dan zou moeten zijn door deze jammerlijke fout. De Italiaanse soundtrack klinkt goed, de Engelse wat minder.

Uitstekende extra's; een informatieve half uur-lange documentaire vol recente interviews met Martino en de cast, een postergalerij, de trailer, een korte inleiding door Martino en er zit ook een dun boekje met wat biografieën in het doosje.

Screenshots